บทที่ 21 จ่ายเงินเพิ่มมื้อพิเศษ
วันที่สามของการส่งอาหาร เย่ถังเข็นรถอาหารเข้าไปในทางเดินเขตสังเกตการณ์ด้วยอารมณ์แจ่มใสราวแสงแดดนอกหน้าต่าง
เมื่อวานเธอเพิ่งได้เงินห้าแสนมา ตอนกลางคืนจึงเข้าไปในมิติแล้วนับยอดเงินในบัญชีอยู่หลายรอบ พอตื่นเช้ามาก็นับอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเลขศูนย์เหล่านั้นไม่ใช่แค่ความฝัน จากนั้นเธอก็ตื่นแต่เช้าด้วยแรงฮึดเต็มเปี่ยม
เธอเก็บแคตนิปที่เติบโตงดงามที่สุดจากแปลงวิญญาณ แล้วหยิบขนมปังแผ่นกับผักกาดหอมสดจากชั้นวางในซูเปอร์มาร์เก็ตมาหลายถุง เตรียมเปลี่ยนรสชาติให้ทั้งห้าคนนั้น
เมนูวันนี้คือแคตนิป แซนด์วิช และสารอาหาร แซนด์วิชทำง่ายมาก แค่ประกบผักกาดหอม มะเขือเทศ เนื้อกระป๋องทอดจนเหลืองกรอบ และไข่ดาวไข่แดงเยิ้มไว้ระหว่างขนมปังแผ่น จากนั้นตัดเฉียงเป็นสามเหลี่ยม ขนาดพอดีมือ แถมหน้าตาน่ากินอีกด้วย
แต่เธอไม่กล้าทำมากเกินไป แต่ละคนได้แซนด์วิชหนึ่งชิ้น แคตนิปหนึ่งกำ และสารอาหารตามมาตรฐานหนึ่งหลอด ปริมาณไม่มากนัก สำหรับมนุษย์สัตว์ที่มีร่างกายสูงสองถึงสามเมตรเป็นอย่างน้อย ก็แค่พอให้ลองชิมหรือรองท้องเท่านั้น
เธอคิดเผื่อเอาไว้แล้ว สารอาหารเป็นอาหารที่มนุษย์สัตว์ในโลกนี้กินมาตั้งแต่เด็ก ก็เหมือนข้าวกับก๋วยเตี๋ยวที่เธอกินในชาติก่อน เป็นอาหารหลักของพวกเขา ต่อให้แซนด์วิชกับเนื้อย่างของเธออร่อยแค่ไหน สำหรับอีกฝ่ายก็อาจเป็นแค่ของกินเล่นจากแผงข้างทาง ลองชิมของแปลกใหม่ได้ แต่จะหวังให้เลิกกินอาหารหลักทันทีคงไม่ได้ หากเธอทำไปส่งตั้งเยอะ แล้วพวกเขาไม่ชอบ กินแต่สารอาหาร เธอก็เสียแรงเปล่า แถมยังสิ้นเปลืองอาหารอีกต่างหาก
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าเย่ถังคาดผิดไปหมด
ในเขตสังเกตการณ์หมายเลขหนึ่ง จิ่งเหยาก้มมองสิ่งที่ถูกตัดเป็นรูปสามเหลี่ยมบนถาด ขนมปังแผ่นนุ่มฟูสีขาวสะอาด ตรงกลางสอดไส้ผักกาดหอมสีเขียวสด มะเขือเทศสีแดงฉาน เนื้อสีเหลืองทอง และไข่ดาวที่ไข่แดงยังไหลเยิ้มอยู่เล็กน้อย ข้างกันคือแคตนิปสีเขียวที่เขาคุ้นเคยแล้ว กับสารอาหารรสเนื้อสีน้ำตาลเข้มที่เขากินมาหลายสิบปี