บทที่ 20 มีเงินแล้วไม่หา ก็โง่เต็มที
เดิมทีเธอแค่อยากได้เงินสัก 50 เหรียญ ต้นทุนของเจ้าสิ่งนี้แทบจะเป็นศูนย์ ราคาที่เธอคิดไว้ในใจคือ 5 เหรียญยังรู้สึกว่าแพงไปด้วยซ้ำ แต่พันเอกลู่อวี่กลับโอนเงินให้เธอ 500,000 เหรียญดาราโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ทว่าเธอก็ตั้งสติได้ภายในเวลาไม่ถึงวินาที—เธอเป็นผู้ใหญ่ที่ถูกความเป็นจริงกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาจากศตวรรษที่ 21 มีเงินแล้วไม่หา ก็โง่เต็มที เธอยังไม่ถึงขั้นโง่จนเห็นใจนายทุนเสียหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น เงินที่ลู่อวี่ใช้ก็เป็นเงินของจักรวรรดิ ไม่ใช่เงินของเขาเอง
“ได้สิ พันเอกลู่อวี่ใจกว้างจริง ๆ” เธอรับมือกลับมาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “รอสักครู่นะ ฉันเข้าไปเอามาให้”
เธอหันหลังเดินเข้าไปในบ้านหลังเล็กแล้วปิดประตู ทันทีที่เข้าไปในมิติ หน้ากากสุขุมของเธอก็แตกกระจาย เธอกระโดดโลดเต้นอยู่กับที่สามรอบ ชกหมัดเป็นชุดใส่ท้องฟ้าโดยไร้เสียง อ้าปากเป็นรูปตัวโอขนาดใหญ่แล้วกรีดร้องเงียบ ๆ ซ้ำไปซ้ำมา
500,000! 500,000 เหรียญดารา! เงินเดือนของเธอขึ้นจาก 30,000 เป็น 50,000 ก็ทำให้รู้สึกว่าตัวเองโชคดีสุด ๆ แล้ว แต่ผลจากการขายหญ้ากระถางเดียวกลับได้เงินมา 500,000 เธอปลูกแคตนิปไว้เต็มแปลงวิญญาณ ถ้าคิดตามราคานี้ เธอก็เป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งโลกสัตว์แล้ว
เธอสูดหายใจลึก ๆ อยู่ในแปลงวิญญาณหลายครั้ง กว่าจะกดมุมปากที่ยกขึ้นจนแทบหุบไม่ลงได้ จากนั้นก็ย่อตัวลงเริ่มขุดแคตนิป เธอไม่ได้ถอนต้นไหนขึ้นมาส่ง ๆ แต่เลือกต้นที่แข็งแรงที่สุดอย่างตั้งใจ ใช้พลั่วเล็กขุดขึ้นมาทั้งรากทั้งดินอย่างทะนุถนอม รากมีดินชุ่มชื้นก้อนใหญ่ห่อหุ้มอยู่ เธอหากระถางพลาสติกสีขาวมาใส่ อัดดินให้แน่น แล้วพรมน้ำบ่อบนใบเล็กน้อย ใบเขียวชอุ่ม ดูดีน่าขายมาก
กระถางพลาสติกสีขาวใบนี้เดิมเป็นกล่องบรรจุภัณฑ์ที่เธอได้มาตอนซื้อสตรอว์เบอร์รีในซูเปอร์มาร์เก็ตเมื่อชาติที่แล้ว พอนำออกมาใช้ก็ดูราคาถูกและขัดตาอยู่บ้าง แต่ช่วยไม่ได้ เพราะในมิติของเธอไม่มีภาชนะปลูกต้นไม้ที่ดูดีกว่านี้แล้ว
เธอประคองกระถางพลาสติกเดินออกจากห้อง ยื่นให้ลู่อวี่ด้วยสองมือ “นี่ ทั้งต้นเลย รากกับดินก็อยู่ครบ กลับไปแค่รดน้ำหน่อยก็รอดแล้ว”