บทที่ 79 เกลียดสัตว์เพศผู้ที่มีขน
ฉีเสวียนกินเนื้อชิ้นเล็ก ๆ ที่เย่ถังป้อนให้ทีละคำ ดวงตาเรียวยาวสีฟ้าเย็นตาหรี่ลงอย่างสบายใจ ส่วนปลายหางก็แกว่งไปมาซ้ายขวาอย่างพึงพอใจอยู่ด้านหลัง
น่องไก่อบซอสน้ำผึ้ง ซี่โครงแกะย่างถ่าน เนื้อวัวผัดพริกไทยดำ เค้กช็อกโกแลตลาวา เขาลองชิมมาครบทุกอย่างจนพุงน้อย ๆ ป่องกลมราวไข่มุกสีขาวราวหิมะ ยัดอะไรไม่ลงอีกแล้ว ถึงได้เลียมุมปากอย่างเสียดาย
“เสี่ยวถังถัง ถึงเวลาส่งเขากลับแล้วหรือยัง?” ชื่อเหิงกินส่วนของตัวเองหมดไปนานแล้ว เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางกอดอก มองฉีเสวียนออดอ้อนทำท่าน่ารักอยู่ในอ้อมแขนเย่ถังมาตลอดมื้อ ความอดทนของเขาจึงหมดลงอย่างสิ้นเชิง
พอฉีเสวียนได้ยินคำว่า “ส่งกลับ” เขาก็ใช้กรงเล็บน้อยทั้งสี่กอดแขนเย่ถังแน่นทันที ดวงตาเรียวยาวสีฟ้าเย็นตาพลันเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ “ไม่กลับ จะอยู่กับพี่สาว” เขาเงยหน้ามองเย่ถังอย่างน่าสงสาร แม้แต่เขาน้อย ๆ ก็ลู่ลง
“เสี่ยวฉีเสวียน เด็กดี ที่นี่ไม่มีที่ให้หนูอยู่หรอกนะ” เย่ถังพยายามอธิบายเหตุผลให้เขาฟัง เขตสังเกตการณ์ต่างหากที่เป็นที่อยู่ของผู้ถูกคุมขัง นี่เป็นเรือนจำ ไม่ใช่สถานสงเคราะห์
ฉีเสวียนกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะจับจ้องไปยังโอ่งน้ำใบใหญ่ตรงมุมลาน เขาถีบกรงเล็บน้อยทั้งสี่พุ่งเข้าไปในโอ่งอย่างแม่นยำราวสายฟ้าสีฟ้าเย็นตา
ตูม! น้ำกระเซ็นไปทั่ว เขาโผล่หัวน้อย ๆ ขึ้นมาครึ่งหนึ่งจากผิวน้ำ บนเขามังกรเล็กจิ๋วขนาดเท่าเมล็ดข้าวยังมีใบสะระแหน่ใบหนึ่งติดอยู่ ไม่รู้ไปเกาะมาตั้งแต่เมื่อไร