เมื่อเห็นท่าทางมีความสุขของหลิงซีน้อย บนใบหน้าของหวังเย่ก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน
จากนั้นเขาก็ตรวจผ้าอ้อมสำเร็จรูป ดูว่ายังแห้งอยู่แล้วจึงลุกจากเตียง
ก้าวขาสั้นๆ มาที่ประตูห้องนอน ตอนนี้ศพของคุณแม่ทั้งสองคนกำลังเอนพิงอยู่ที่กรอบประตู
หลบเลี่ยงทั้งสองคนอย่างระมัดระวัง หวังเย่เดินมาที่ห้องนั่งเล่น
มองดู "พ่อ" ที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีกอยู่เบื้องหน้า หวังเย่ถอนหายใจเบาๆ
จากนั้นพลังจิตก็แผ่ออกไป เริ่มสำรวจตรวจสอบบนซากศพนั้น
เขานึกถึงนิยายในชาติก่อนที่พวกซอมบี้จะมีผลึกอะไรประมาณนั้นอยู่ในร่างกาย เขาอยากรู้ว่าพวกกลายพันธุ์พวกนี้จะมีอะไรคล้ายๆ กันหรือไม่
พลังจิตกวาดไปทั่วร่าง พบว่าร่างกายที่กลายพันธุ์นั้นแน่นกระชับกว่าคนปกติทั่วไปมากจริงๆ
สีของกระดูกออกไปทางเทาอมเขียว มองดูแล้วค่อนข้างแข็งแกร่ง
สิ่งที่ทำให้หวังเย่ประหลาดใจคือ อวัยวะภายในที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ ถึงตอนนี้ยังค่อยๆ ขยับอยู่ช้าๆ เห็นได้ชัดว่าพลังชีวิตของมันแข็งแกร่งเพียงใด
"ไม่แปลกใจเลยที่สมองโดนทำลายไปแล้วยังกระโดดโลดเต้นได้อยู่"
หวังเย่อุทาน
จากนั้นก็ส่งพลังจิตเข้าไปในสมองของศพ ความคาดหวังผุดขึ้นในใจ
ในวินาทีที่พลังจิตพุ่งเข้าไป หวังเย่สัมผัสได้ถึงไอเย็นสบายสายหนึ่ง
ถัดมา ตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างสมองกับไขสันหลังของศพ ก็ปรากฏผลึกสีเขียวขนาดเท่าเล็บมือชิ้นหนึ่งขึ้นมา
"มีจริงๆ ด้วย!"
หวังเย่อุทานด้วยความดีใจ
จากนั้นพลังจิตขยับ ก็ดึงมันออกมา
ควบคุมแกนผลึกมาที่ตรงหน้า หวังเย่ยกมันส่องดูกับแสงนอกหน้าต่าง
พบว่าแกนผลึกนี้ไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่ตาเปล่าเห็น ภายในเต็มไปด้วยจุดสีขาวเงินเล็กๆ จำนวนมาก