คำพูดของกู้หรานตกลงไป
ในตรอกเงียบลง แม้แต่ตะไคร่น้ำที่กอหนึ่งตามเชิงกำแพงก็ไม่หยดน้ำอีกต่อไป
สมุดที่เสิ่นหลิงอันถืออยู่ยังคงยกขึ้น ตัวอักษร "เสิ่นหลิงอัน" กับ "กู้หราน" ถูกแสงแดดส่องจนซีดขาว
นางยังไม่ทันตั้งสติ จ้องหน้ากู้หราน ดวงตาสะท้อนเงาร่างของเขาที่นั่งยองอยู่ตรงหน้า
กู้หรานก็ไม่เร่งรัด นั่งยองอยู่อย่างนั้น
ไม่รู้ว่านานเท่าใด เสิ่นหลิงอันจึงอ่านความหมายในแววตาเขาได้ในที่สุด—คนผู้นี้ไม่ได้ล้อเล่น
นางรีบเก็บสมุดกลับมา ปากกาปลายด้วนขีดเขียนบนกระดาษอย่างรวดเร็ว หมึกซึมเป็นรอยกว้าง
เขียนเสร็จ นางพลิกสมุดแล้วยกขึ้นตรงหน้าเขา
"จะเป็นเช่นนี้ ง่ายๆ ได้อย่างไรเล่า! ไม่ได้!"
ท้ายประโยคยังวาดหน้ากลมๆ ไว้ คิ้วขมวด ปากอ้า ตาโปน ท่าทางโกรธจัด
Σ(°△°|||)︴
กู้หรานยื่นหน้าเข้าไปดูอีโมติคอนนั้น มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนพอใจมากขึ้นอีกหน่อย
แล้วก็ยิ้มกล่าว "อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ"
"ข้าขาดภรรยาไว้รับมือท่านผู้เฒ่าที่บ้าน ส่วนเจ้าก็ขาดที่พักพิงกับข้าวกินอิ่ม"
เสิ่นหลิงอันเม้มริมฝีปาก ไม่ได้เขียนตอบ
กู้หรานก็ไม่รีบ รออยู่ครู่หนึ่งจึงพูดต่อ
"แม้ตระกูลกู้จะไม่ค่อยใส่ใจข้า แต่อย่างไรก็เป็นตระกูลใหญ่ระดับสูงสุดแห่งเมืองหลวง เจ้าตามข้าไป กินดีอยู่ดี ไม่ต้องมาหมอบอยู่ที่แบบนี้ให้คนรังแกอีก"
"เจ้าเพียงต้องแสดงตนเป็นภรรยาข้าต่อหน้าผู้คน ที่เหลือนางไม่บังคับ"
พูดจบ เขาเอียงคอมองนาง
"อันที่จริง ข้าไม่บังคับเจ้า เพียงเป็นข้อเสนอเท่านั้น ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์มิใช่หรือ~?"
นิ้วของเสิ่นหลิงอันกำด้ามปากกาแน่น ใจกลางปั่นป่วนเป็นระลอก
บนสมุดมีรอยเขียนเพิ่มอีกหลายบรรทัด เขียนแล้วหยุด ขีดฆ่าทิ้งแล้วเขียนใหม่
นานทีเดียว—
จากปากตรอกดังเสียงเร่ขายถังหูลู่เชือกยาวยืด
เสิ่นหลิงอันไม่เคยยกสมุดขึ้นมาอีกเลย
กู้หรานรู้ความในใจนาง ถอนหายใจ ปัดฝุ่นที่หัวเข่า แล้วลุกขึ้นยืน
"เอาล่ะ ถือว่าข้ามิได้พูด"
เขาหันหลัง ฝ่าเท้าเหยียบเศษใบบนพื้นจนเกิดเสียงกรอบแกรบ
ชายเสื้อถูกดึงไว้ทันใด
แรงไม่ได้มากนัก แต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น
กู้หรานหันกลับมา
เห็นมือสกปรกนั้น นิ้วเรียวเล็ก กำชายเสื้อเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
เสิ่นหลิงอันมือหนึ่งจับชายเสื้อเขาไว้ อีกมือหนึ่งยกสมุดขึ้นตรงหน้าเขา ตัวอักษรเขียนยิ่งกว่าครั้งก่อนจะเบี้ยว เส้นทุกเส้นสั่นเทา
เขียนเสร็จก็ยกขึ้น
"...กินอิ่มจริงหรือ?"
กู้หรานมองตัวอักษรบรรทัดนั้น ชะงักไปครู่หนึ่ง บางอย่างในอกถูกกระแทกเบาๆ
เขายกมุมปากขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
"แน่นอน~"
เสิ่นหลิงอันเม้มริมฝีปาก เก็บสมุดกลับมา แล้วเขียนอีกบรรทัด "ข้าตกลง"
กู้หราน: (๑¯◡¯๑)
"ไปเถอะ กลับบ้าน"
กลับมาถึงลานบ้าน ลุงฝู่กำลังนั่งยองอยู่ใต้ระเบียงเติมน้ำให้แมวเทาตัวโต
แมวเทานอนหมอบอยู่ใต้ระเบียง หางแกว่งช้าๆ ดูไม่สนใจอาหารแมวเท่าใดนัก
ลุงฝู่เงยหน้าขึ้น เห็นกู้หรานก่อน ยังไม่ทันได้โล่งใจ สายตาก็เลื่อนไปทางด้านหลังเขา
ร่างสกปรกคนหนึ่งหดตัวอยู่หลังกู้หราน ผมยุ่งเป็นช่อ เสื้อผ้าดูไม่ออกว่าสีอะไร
จานในมือลุงฝู่เกือบหล่น
"คุณชาย นี่เจ้า..."
กู้หรานขยับออกไปครึ่งก้าว เผยให้เห็นเสิ่นหลิงอัน
"ท่านไม่ให้ข้าหาภรรยาเชียวหรือ?"
ลุงฝู่อ้าปากค้าง สายตาเหลือบไปมาระหว่างกู้หรานกับเสิ่นหลิงอันอยู่หลายเที่ยว
"อะไรนะ?!!!"
กู้หรานโบกมือ ไม่ได้อธิบายเพิ่ม "ต้มน้ำ ให้นางอาบ แล้วหาเสื้อผ้าสะอาดๆ สักชุด"
สายตาลุงฝู่กระตุกไปมาระหว่างกู้หรานกับเสิ่นหลิงอันอยู่หลายรอบ ริมฝีปากขยับสองสามที สุดท้ายก็ไม่กล้าทักท้วงตรงหน้า
ได้เพียงก้มหยักหน้ารับ แล้วนำเสิ่นหลิงอันไปยังห้องด้านข้าง
เสิ่นหลิงอันเดินตามหลังลุงฝู่ ก้าวเท้าดูลังเล ครั้นแล้วก็หันกลับมามองกู้หราน
กู้หรานเชิดคางส่งสัญญาณให้นางเดินตามไป
...
ฉากเปลี่ยนไป ลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
กู้หรานอุ้มแมวเทาไว้ในอ้อมแขน นอนหงายบนเก้าอี้โยก ปลายนิ้วลูบขนสีเทาบนหลังแมวลงมา
ซินัวเออร์หาวในอ้อมแขนเขา อุ้งเท้าทาบบนแขนเขา หลับตาลง
ราวกับเวลาหนึ่งถ้วยชาผ่านไป ลุงฝู่เดินอ้อมมาจากห้องด้านข้าง รอยย่นบนใบหน้ายุ่งเป็นปม
"คุณชาย ท่านจะแต่งหญิงใบ้ที่เก็บมาจากตรอกเช่นนี้ มันไม่เหมาะสมนัก!"
"ถึงท่านไม่เต็มใจแต่งกับคุณหนูตระกูลจาง ก็ไม่ควรลากใครก็ไม่รู้กลับมาแล้ว..."
กู้หรานหลับตา นิ้วบนหลังแมวเทาหยุดชะงัก แมวส่งเสียงครางในลำคอ
"เอ้อ~ ลุงฝู่"
ได้ยินดังนั้น ลุงฝู่ก็พูดไม่ออก รอให้เขาพูดต่อ
กู้หรานไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เพียงเปลี่ยนท่านอนให้สบายขึ้น ดึงแมวเข้ามาในอ้อมแขน
ลุงฝู่อึ้งอยู่ครู่ใหญ่ก็พูดไม่ออก
เขามองใบหน้าไร้อารมณ์ของคุณชายตัวเอง กลืนคำที่พูดไม่เต็มปากกลับลงไป
ลานบ้านเงียบลง เหลือเพียงเสียงเก้าอี้โยกดังเอี๊ยดอ๊าด และเสียงคำรามในลำคอของแมวเทาเป็นครั้งคราว
ไม่นานนัก ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าดังมา
ลุงฝู่หันไปก่อน แล้วก็หยุดนิ่งทั้งตัว
เสิ่นหลิงอันยืนอยู่ใต้ระเบียง เปลี่ยนเป็นชุดเรียบร้อยสะอาดตา แขนเสื้อกว้าง เอวคาดด้วยสายคาดสีขาวนวล
ผมสระสะอาดแล้ว นุ่มสลวยทิ้งลงบนบ่า เผยให้เห็นใบหน้าขาวสะอาด
คิ้วตาคมชัด จมูกได้รูป ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นสีอ่อน
ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างเป็นพิเศษ สุกใสราวกับน้ำค้าง เหมือนกับตอนพบกันครั้งแรกในตรอกทุกประการ
เพียงแต่ไร้ซึ่งความสกปรกมอมแมม ทั้งคนราวกับเปลี่ยนเป็นอีกคน
นางยืนอยู่ตรงนั้น ดึงแขนเสื้อตัวเอง ไม่ชินกับเครื่องแต่งกายสะอาดสะอ้านชุดนี้
แมวเทาในอ้อมแขนกู้หรานขยับตัวขึ้นมาทันใด
มันดิ้นหลุดจากวงแขนเขา กระโดดลงจากเก้าอี้โยก วิ่งน้อยๆ ไปที่เท้าเสิ่นหลิงอัน
หัวมันถูไถที่ข้อเท้านาง หางพันรอบขานางครึ่งวง
ลุงฝู่ตะลึง มองแมว แล้วมองเสิ่นหลิงอัน ปากขยับแต่ไม่ส่งเสียง
กู้หรานลุกขึ้นนั่งจากเก้าอี้โยก สายตาตกบนใบหน้าเสิ่นหลิงอัน หยุดอยู่ครู่หนึ่ง
"มีอะไรไม่ดีเล่า~?"
เขาพูดเช่นนี้พลางมองลุงฝู่ ใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กน้อย จะว่าเป็นคำถามหรือไม่ก็บอกไม่ถูก
ลุงฝู่อ้าปาก สุดท้ายก็ไม่รู้จะตอบอะไร
กู้หรานหยิบสมุดเล่มน้อยเล่มใหม่เอี่ยมออกจากอก มุมเล่มเรียบร้อย ปกหุ้มด้วยผ้าสีครามเข้มเนื้อดี
แล้วหยิบปากกาออกมาอีกด้าม ด้ามทำจากไม้ไผ่ ปลายปากกาเหลาคมเรียบร้อย ดีกว่าปากกาปลายด้วนของเสิ่นหลิงอันไม่รู้เท่าใดนัก
เขายื่นของทั้งสองให้
"นี่ รับไว้เป็นของขวัญพบหน้ากันเถิด"
เสิ่นหลิงอันรับมา ปลายนิ้วแตะฝ่ามือเขา แล้วหดหายไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกำสมุดกับปากกาไว้
นางเงยหน้าขึ้น สบตากู้หราน
ใบหน้านางเริ่มแดงเรื่อ แผ่ไปจนถึงโคนหู
ยังไม่ทันได้ขยับตัว กู้หรานก็พูดขึ้นก่อน
"ไม่ต้องเกรงใจ~"
ยิ้มสดใส หางตาย้วย แสงแดดส่องลงบนใบหน้าด้านข้าง เห็นโครงหน้าชัดเจน
เสิ่นหลิงอันเลื่อนสายตาหนี แล้วยกสมุดเล่มน้อยเล่มใหม่ขึ้นมากอดไว้ตรงหน้าอก บังใบหน้าไว้เกือบทั้งหมด
แมวเทายังคงถูไถอยู่ที่เท้านาง ปลายหางปัดผ่านชายกระโปรงนางเป็นครั้งคราว