เจียงอี่หนิงชะงักฝีก้าว ก่อนจะอดหันไปมองฟู่หวยเยี่ยนไม่ได้
วันนี้ดวงตะวันคงขึ้นทางทิศตะวันตกจริง ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่ฟู่หวยเยี่ยนให้เธอไปร่วมงานเลี้ยงค่ำด้วย
ใช่ ฟู่หวยเยี่ยนให้สถานะคุณนายฟู่แก่เธอ
แต่ไม่ว่างานเลี้ยงของแวดวงธุรกิจใด ๆ เขาก็ไม่เคยพาเธอไป
นั่นยิ่งทำให้ทุกคนเข้าใจจุดยืนของเขาชัดเจน
เขาไม่ชอบเธอ!
ที่วันนี้เรียกเธอ คาดว่าคงเพราะคุณย่า
เป็นไปดังคาด ครู่ต่อมา แววตาหนักแน่นของคุณย่าก็มองมาทางนี้ ความโกรธลดลงเล็กน้อย
เจียงอี่หนิงไม่มีอารมณ์ใดหลงเหลือ เอ่ยเพียงคำเรียบ ๆ คำเดียวว่า “ได้ค่ะ”
สิ้นเสียง เธอก็ดึงข้อมือกลับอย่างแนบเนียน หลีกเลี่ยงสัมผัสของเขาแล้วก้าวออกไปข้างนอก
ผู้ชายที่สกปรกแล้ว ทำให้เธอรังเกียจ
ฟู่หวยเยี่ยนกลับไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด ราวกับเมื่อครู่ที่ดึงรั้งตัวเธอไว้เป็นเพียงท่าทางตามความเคยชิน
เขาเก็บสายตากลับมา ก่อนเอื้อมมือไปลูบศีรษะของฟู่เจียอวี่
“นอนดี ๆ พักผ่อนให้มาก ต้องฟังหมอนะลูก”
ฟู่เจียอวี่พยักหน้าอ่อนแรง เสียงแหบแห้งไร้เรี่ยวแรง “ครับพ่อ”
เด็กน้อยถูกอาการป่วยรุมเร้า ไม่นานก็หลับตาลง
คุณย่ามองใบหน้าเศร้าซูบของเหลนด้วยความปวดใจ
เดินเข้าไปดึงผ้าห่มให้เด็กน้อยอย่างเบามือ ก่อนจะปรายตามองฟู่หวยเยี่ยนเย็นชา
“แกมากับฉันที่ห้องหนังสือ”
คนทั้งคู่เดินไปยังห้องหนังสือทีละคน
ประตูห้องปิดลง คุณย่ากวักมือเรียกฟู่หวยเยี่ยนให้นั่ง
“นั่งลงเถอะ ฉันแก่แล้ว พูดอะไรแกก็ไม่ฟังแล้วล่ะ”
“คุณย่าล้อเล่นแล้ว”
ฟู่หวยเยี่ยนแสดงสีหน้าเรียบ ๆ เข้าไปประคองคุณย่านั่งลง
สายตาของคุณย่าจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเขา
“แผลที่หลังแกดีขึ้นบ้างหรือยัง”