เจียงอี่หนิงตัวแข็งค้างอยู่กับที่ เลือดทั่วร่างไหลย้อนกลับ
ความรู้สึกอับอายขายหน้าเปลือยเปล่าพัดกระหน่ำทั่วร่าง
เธอไม่พูดอะไรสักคำ มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่น
ฟู่หวยเยี่ยนรู้หรือเปล่าว่าพวกเขายังไม่ได้หย่ากัน!
ให้ของไปแล้วยังจะเอาคืนได้!
ขั้นต่อไปเขาจะรับเธอกลับมาอยู่ร่วมบ้านกับภรรยาคนนี้เลยหรือเปล่า!
น่าอัปยศอดสูที่สุด!
เจียงอี่หนิงโกรธจนหน้าแดงก่ำ
ฟู่หวยเยี่ยนเหมือนจะไม่ได้รู้สึกถึงอารมณ์ของเธอ
หรือพูดได้อีกอย่างว่าเขาไม่เคยสนใจ
น้ำเสียงเขายังคงราบเรียบเหมือนเดิม ไม่มีความรู้สึกขอโทษสักนิด พูดยื่นข้อเสนอต่อ
"เพิ่มอีกสิบล้าน"
คำพูดเบาหวิว
ทำให้เจียงอี่หนิงถึงกับเถียงไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
คนเวลาโกรธจัด มันก็จะมีโมเมนต์ที่อยากจะหัวเราะจริง ๆ
เฉิงฮุยแม้จะไม่ได้อยู่ใจกลางเมืองแต่ก็อยู่ในย่านที่เฟื่องฟู
ข้อเสนอทั้งตึกหนึ่งหลัง ต้องยอมรับว่าฟู่หวยเยี่ยนยอมทุ่มไม่อั้น
มูลค่ามันเหนือกว่าชั้นบนสุดของฟู่ฮุ่ยของเธอจริง ๆ
แต่ของพวกนี้สำหรับฟู่หวยเยี่ยนก็แค่เอื้อมมือไปหยิบ
สิ่งที่เขาไม่เคยขาดคือเงิน
ในโลกของเขา อะไรที่เสิ่นเมี่ยวอินต้องการ สิ่งนั้นก็คือสิ่งล้ำค่าที่สุด
แม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นของเธออยู่แล้ว
แค่เสิ่นเมี่ยวอินเอ่ยปาก เธอก็ต้องยอมให้อย่างไม่มีเงื่อนไข
เจียงอี่หนิงแน่นหน้าอก จนชั่วขณะหนึ่งแยกไม่ออกว่าตัวเองควรจะโกรธดีหรือไม่
เธอต่างหากที่เป็นคนถือทะเบียนสมรสที่ถูกต้องตามกฎหมาย เป็นคุณนายฟู่ที่ถูกต้องชอบธรรม
แต่ดูจากตอนนี้ เธอกลับดูเหมือนคนนอกที่ไม่ควรได้รับแสงสว่าง
งั้นสมัยคุณแม่ก็ต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแบบนี้ใช่ไหม?
ความรู้สึกไร้สาระเกินจริงมหาศาลกดทับจนเธอหายใจไม่ออก