นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอต้องจัดการแล้ว
เมื่อจะจากไปแล้ว เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองใจอ่อนอีก
ฟู่เจียอวี่ไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น
เขาทำปากจู๋น้อยๆ แววตาคลอไปด้วยน้ำใสๆ
“แต่ในห้องมันร้อนเกินไปนะ...”
“ถ้าไม่สบายก็อย่าร้องไห้สิ ตอนนี้เธอทั้งร้องทั้งเอะอะ ทรมานตัวเองก็พอแล้ว ยังจะไปทรมานคนอื่นอีก มันหมายความว่าไง”
เจียงอี่หนิงไม่ใจอ่อนเลย เธอหมุนตัวหยิบยาแก้ไข้ที่ชงเตรียมไว้บนโต๊ะยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากของฟู่เจียอวี่
“ดื่มลงไป”
กลิ่นยาฉุนกึกลอยคลุ้ง
ฟู่เจียอวี่เบือนหน้าหนีตามสัญชาตญาณ สีหน้าเต็มไปด้วยความต่อต้าน
“ยามันขมมาก ผมไม่ดื่ม”
เจียงอี่หนิงไม่ขยับ
“มีสองทางเลือก จะดื่มยาแต่โดยดี บรรเทาอาการปวด”
“หรือจะฝืนทนกับความเจ็บต่อไป แต่ห้ามร้องไห้ เธอเลือกเอาเอง”
คุณย่าทนเห็นเหลนต้องลำบากใจไม่ไหว รีบก้าวเข้ามาใกล้พลางปลอบฟู่เจียอวี่เสียงนุ่มนวล
“เหลนนะจ๊ะ ทำตัวดีๆ จิบยาเข้าไปหน่อยนะ พอดื่มเสร็จอาการปวดหัวก็จะดีขึ้นทันทีเลย”
เจียงอี่หนิงไม่ตามใจ “ถ้าไม่กิน ฉันจะเททิ้งแล้วนะ”
“อย่าเทเลย... ผมกินก็ได้”
ฟู่เจียอวี่ใช้สองนิ้วบีบจมูกตัวเองแน่น แล้วจิบยากลืนลงไปทีละนิด
แต่ตัวยามันขมเกินไป พอดื่มไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆ ก็เกิดอาการคลื่นไส้พลุ่งขึ้นในอก
เขาถึงกับก้มตัวจะอ้วกออกมาทันที
เจียงอี่หนิงยื่นมือไปดันหลังเขาไว้มั่นคง แล้วกรอกยาครึ่งชามที่เหลือลงคออย่างหนักแน่น
“ทนไว้หน่อย ถ้าอ้วกออกมาเท่ากับว่าดื่มเปล่า ยังไงก็ต้องดื่มใหม่อีกแก้ว”
หลังจากดื่มยาเสร็จ ฟู่เจียอวี่ก็ร้องไห้โฮออกมาทันที
“ยาน่าขยะแขยงชะมัดเลย ผมเกลียดพวกคุณ... ท่านย่าก็ไม่รักผมแล้ว”