เจียงอี่หนิงเงยหน้าขึ้นมองโจวซวี่ไป๋ ใบหน้าแช่มชื่น
“ฉันรับคำขอโทษของคุณโจวไว้แล้วนะคะ ฉันชอบที่คุณเรียกฉันแบบนั้นมากเลย”
เธอไม่ใช่คุณนายฟู่ เธอคือเจียงอี่หนิง
ไม่เคยเป็นส่วนประกอบที่แขวนติดอยู่กับฟู่หวยเยี่ยน
นับจากนี้ไป เธอเป็นเพียงตัวของเธอเอง แค่นั้นเอง
โจวซวี่ไป๋เข้าใจความหมายของเธอ พยักหน้าอย่างสุภาพ
“คุณเจียง ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกผมได้ตลอดนะครับ”
โจวซวี่ไป๋เป็นทนายความ เธอมีบางเรื่องที่อยากถามจริงๆ
เจียงอี่หนิงก็ไม่อ้อมค้อม
“คุณโจวคะ ตอนที่แม่ฉันท้อง เธอถูกผู้ชายเลวหลอกให้ไปหย่าใบหย่า”
“ตอนนี้ผู้ชายเลวนั่นแต่งงานซ้อน แถมเขากับเมียน้อยยังใส่ร้ายว่าแม่ฉันเป็นคนทำลายครอบครัวอีก”
“ฉันมีหลักฐานที่เขาเป็นชู้ ฉันอยากลบล้างความผิดให้แม่”
เธอไม่ได้อำพรางอะไร เพราะเรื่องของเธอในสังคมชั้นสูงของเมืองเจียงเฉิง คนรู้กันดี
ตอนนั้นจู่ๆ แม่ก็ถูกปูดออกมาว่าเป็นเมียน้อย
แถมยังไปแทรกแซงคนที่มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัย
เรื่องนี้ที่มหาวิทยาลัยเอกดังกันอื้ออึง
เจียงอี่หนิงเถียงไม่ออก
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคู่กรณีคือใคร ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน
ตอนนั้นแม่ก็อาการหนัก เธอไม่อยากให้แม่ต้องกลุ้มใจ
จังหวะนั้นเองที่ตระกูลฟู่ยื่นมือเข้ามาช่วย
แล้วในพริบตา เธอก็กลายเป็นภรรยาตระกูลฟู่
ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก
แต่เจียงอี่หนิงรู้ดี ถ้าความอยุติธรรมของแม่ยังไม่ถูกชะล้างไปสักวัน แม่ก็ไม่มีทางหลับตาลงอย่างสงบ