พูดพลาง ชายร่างกำยำก็กวาดสายตามองหญิงสาวในอ้อมแขน
“เริ่มที่แกก่อนเลย!”
สีหน้าของทุกคนในที่นั้นเปลี่ยนไปทันที
หัวใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
โจวซวี่ไป๋มีสีหน้าเคร่งเครียด ตั้งการ์ดเต็มที่
พร้อมที่จะพุ่งเข้าไปทุกเมื่อ
มีเพียงเจียงอี่หนิงที่ยังคงสีหน้าสงบนิ่ง
“จ้าวฮุย ทำไมนายยังไม่เข้าใจอีก แนวทางที่นายทำอยู่ตอนนี้มันโง่ที่สุดแล้ว”
“นายฆ่าทุกคน แล้วก็ปลิดชีพตัวเอง พอไปถึงปรโลก แม่นายไม่ได้ชื่นใจหรอกนะ มีแต่จะดุด่านายอย่างหนัก” เจียงอี่หนิงพูดชัดถ้อยชัดคำ แทงใจดำ
“แม่นายอุตส่าห์เลี้ยงดูนายมาครึ่งชีวิต สุดท้ายนายก็ยังทำให้แม่ผิดหวังอยู่ดี”
จิตใจของชายร่างกำยำสั่นคลอนอย่างรุนแรง มือที่ถือมีดแทบจะถือไว้ไม่อยู่
“แกพูดจาเหลวไหล หุบปากเดี๋ยวนี้!”
“ฉันพูดเหลวไหลรึเปล่า ในใจนายรู้ดีที่สุด”
เจียงอี่หนิงถอนหายใจ
“นายลืมคำสั่งเสียก่อนตายของแม่นายแล้วรึไง นายหาลูกสะใภ้ได้รึยัง นายได้เงินมาทำงานดี ๆ หรือยัง นาย...”
“หุบปาก!”
ชายร่างกำยำแตกตื่นเต็มที่ น้ำตาเอ่อคลอที่ดวงตา
“ฉันคือความภูมิใจของแม่! ฉันเป็นแบบนั้นมาตลอด!”
“ถ้าแกกล้าพูดจาส่งเดชอีก ฉันจะฆ่าแกไปด้วย!”
เจียงอี่หนิงส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ดูท่า เจตนารมณ์สุดท้ายของแม่นาย นายก็ยังไม่บรรลุสักอย่างเลยสินะ”
“ถึงตอนนั้นฉันไปเยี่ยมแม่นาย ก็คงต้องบอกเล่าสภาพของนายตามความจริง ก็ไม่รู้ว่าใต้ดินนั้น แม่นายจะหลับตาลงอย่างสงบได้หรือเปล่า”
คำพูดนี้ราวกับสายฟ้าฟาด สะกิดชายร่างกำยำอย่างแรง
เขาเบิกตากว้าง อ้อมแขนที่จับตัวหญิงสาวก็คลายลงเล็กน้อย
ทั้งตัวจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความลังเล
เจียงอี่หนิงฉวยโอกาสนี้ ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าวด้วยแววตาหนักแน่น
“นายยังลังเลอะไรอีก ตั้งใจจะทำผิดแล้วทำให้แม่นายตายตาไม่หลับจริง ๆ น่ะหรือ”