เสิ่นเมี่ยวอินรู้ดีว่าฟู่หวยเยี่ยนใส่ใจคุณย่าคนนั้นของตระกูลฟู่มากเพียงใด
ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่า ตอนนั้นเธอก็คงไม่ถูกบีบให้ต้องหนีไปอยู่ต่างประเทศ
คุณย่านั่นแหละที่เปิดโอกาสให้เจียงอี่หนิง!
หลังจากเธอกลับมา เธอพยายามพูดอ้อม ๆ ให้ฟู่หวยเยี่ยนหย่า แต่เขาก็ไม่ยอมปริปาก
ถ้าเขารู้ว่าเธอแอบช่วยเจียงอี่หนิงปกปิดเรื่องที่หลอกให้เขาเซ็นสัญญาหย่า
ถึงตอนนั้นไม่เพียงแต่สัญญาจะเซ็นไม่สำเร็จ
แม้แต่ตัวเธอก็จะพลอยถูกหางเลขไปด้วย
“หวยเยี่ยน วันนี้ฉันมาหาคุณ ยังมีอีกเรื่องที่อยากบอก”
เสิ่นเมี่ยวอินร้อนใจขึ้นมา
ลำคอของเธอตึงขึ้น ขยับเข้าไปใกล้เขาครึ่งก้าว
“เดิมทีวันนี้ฉันตั้งใจไปหาอาจารย์ฟอสเตอร์เพื่อสั่งตัดสูทให้คุณเป็นของขวัญ”
“ใครจะรู้ว่าเจียงอี่หนิงก็อยู่ที่นั่นด้วย เธอรังแกฉันต่อหน้าทุกคน”
“ยังทำให้อาจารย์ฟอสเตอร์เข้าใจฉันผิด เขาไม่เพียงตบฉัน ยังจะบล็อกฉันกับคนในตระกูลฟู่อีก”
พูดพลาง เสิ่นเมี่ยวอินก็ลูบหางตาที่บวมแดง
“ฉันอยากไปอธิบาย แต่เขาไม่ยอมฟังสักคำ แถมยังโมโหจนปิดร้าน ทำให้ออร์เดอร์ของเพื่อนฉันหลายคนล่าช้าไปหมด”
“คุณช่วยพูดกับอาจารย์ให้หน่อยได้ไหม ฉันจะไปขอโทษเขาด้วยตัวเอง”
ฉินอี้ฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น
ในใจจึงจดบัญชีแค้นให้เจียงอี่หนิงเพิ่มอีกเรื่อง
มือของฟู่หวยเยี่ยนที่กำลังพลิกหน้ากระดาษชะงักไป
“รู้แล้ว เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการให้”
เสิ่นเมี่ยวอินหยุดร้องไห้แล้วเปลี่ยนมายิ้มแทน เธอคล้องแขนฟู่หวยเยี่ยนแล้วเขย่าเบา ๆ
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณดีที่สุด รีบเซ็นให้เสร็จเถอะ แล้วเราไปกินข้าวกัน”
มือของฟู่หวยเยี่ยนที่พลิกหน้ากระดาษยังคงเคลื่อนไหวต่อ
ใกล้จะพลิกถึงหน้าสุดท้ายแล้ว
หัวใจของเสิ่นเมี่ยวอินเต้นรัว จนแทบจะเผลอเอื้อมมือไปแย่งเอกสาร
ในช่วงเวลาเข้าด้ายเข้าเข็ม โทรศัพท์ของฟู่หวยเยี่ยนก็ดังขึ้นกะทันหัน
เขากวาดตามองหมายเลขที่โทรเข้า พอกดรับสายสีหน้าก็เปลี่ยนไป