เสิ่นเมี่ยวอินรูม่านตาหดตัวเล็กน้อย จ้องมองเจียงอี่หนิงอย่างไม่อยากเชื่อ
"เธอไม่เอาลูกชายเหรอ?"
เจียงอี่หนิงมีสีหน้าเรียบเฉย
"อืม ไม่เอา ยกให้เธอ"
เสิ่นเมี่ยวอินถูกคำพูดสวนกลับจนหน้าขึ้นสีแดง
"ใครต้องการลูกชายของเธอ! ฉันมีเองได้!"
"เจียงอี่หนิง ฉันบอกเธอนะ อย่าคิดเล่นตุกติก ทิ้งลูกชายไว้ช่วยประคองตำแหน่งของเธอ"
เจียงอี่หนิงไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่มองเธออย่างไม่ใส่ใจ
"เสิ่นเมี่ยวอิน ฉันไม่ค่อยมีความอดทน"
เสิ่นเมี่ยวอินถูกจ้องจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว มือที่กำสัญญาหย่าร้างแน่นขึ้น
แล้วเธอก็เปิดดูข้อกำหนดเรื่องทรัพย์สินพวกนั้นอีกครั้ง
เงินจำนวนนี้ถ้าให้เจียงอี่หนิงไป ชีวิตที่เหลือของเธอก็ไม่ต้องกังวลแล้ว!
ทั้งเธอและแม่ก็เป็นแค่พวกชั้นต่ำที่มาจากชนบท แล้วมีสิทธิ์อะไรได้เงินพวกนี้!
เสิ่นเมี่ยวอินรู้สึกเจ็บใจจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
แต่พอคิดว่าอีกสามเดือนคนคนนี้ก็จะหายไปจากตระกูลฟู่โดยสมบูรณ์ เธอก็กัดฟันกรามแน่น
"ได้ ฉันตกลง แต่ฉันขอเพิ่มอีกข้อ"
"เธอบอกตานั่นว่า ห้ามบล็อกธุรกิจตระกูลฟู่ และห้ามบล็อกฉัน"
"เขายังต้องตัดชุดสูทให้พวกเพื่อนรักฉันตรงต่อเวลา ไม่ทำให้เสียเรื่อง"
ถ้าหย่ากันแล้ว เจียงอี่หนิงก็จะไม่มีที่พึ่งอีกต่อไป
ถึงตอนนั้นถ้าเธอจะให้ตาย ก็แค่คำพูดประโยคเดียวเท่านั้นเอง
คำพูดนี้หลุดออกมา เจียงอี่หนิงก็ยื่นมือไปดึงสัญญาคืนจากมือของเสิ่นเมี่ยวอินทันที
"เสิ่นเมี่ยวอิน เธอไม่มีสิทธิมาต่อรองกับฉัน"
เสิ่นเมี่ยวอินตะลึง คับแค้นจนสีหน้าขุ่นเคือง
"คนที่รีบร้อนอยากให้ฟู่หวยเยี่ยนหย่าก็คือเธอ ไม่ใช่ฉัน"