ปลายนิ้วของเสิ่นเมี่ยวอินเย็นเยียบ เธอตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
เธอรีบพิมพ์ข้อความส่งไปอย่างรวดเร็ว
[ฉันกำลังจะไปแล้วเหมือนกัน ยังไม่ถึงเลย]
[ว่าแต่ปรมาจารย์คนนี้มีที่มายังไงกันแน่ ร้านนี้เล็กนิดเดียว ไม่ได้ใหญ่โต ทำไมในกลุ่มถึงได้รับความนิยมขนาดนี้]
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
[ไม่ใช่หรอกนะ เธอไม่รู้จักชื่อของฟอสเตอร์เลยเหรอ ฟางเหล่าเนี่ยนะเป็นทายาทมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ เทคนิคการจับจีบและสอดกระดุมที่อยู่ในมือเขา ทั่วประเทศเหลืออยู่แค่คนเดียวแล้ว]
[ต่อให้มีเงินก็อาจจะนัดคิวไม่ได้ คนดังในวงศ์ตระกูลสูงศักดิ์จำนวนมากต่อคิวกันเป็นปีก็ยากจะได้ให้เขาลงมือให้]
ยิ่งอ่าน เสิ่นเมี่ยวอินใจก็ยิ่งจมดิ่ง
เธอคาดไม่ถึงเลยว่า ทายาทมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่มีชื่อเสียงกึกก้อง จะมาอยู่ในร้านพัง ๆ ร้านนี้
ตอนนี้กลุ่มคุณหนูชั้นสูงเดือดพล่านไปหมดแล้ว
เต็มหน้าจอไปด้วยการประณามด้วยความโกรธเกรี้ยว
[ใครกันที่กล้าล่วงเกินปรมาจารย์ ทำให้การสั่งตัดของพวกเราต้องเสีย]
[กล้าทำอวดดีขนาดนี้ ต้องเป็นคนมีหัวมีหางในแวดวงแน่ ถ้าสืบออกมาว่าอยู่ในกลุ่มพวกเรา ต้องไล่ออกไป ไม่มีข้อยกเว้นเด็ดขาด]
เสิ่นเมี่ยวอินมองข้อความที่เลื่อนขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อซึมออกมาเต็มฝ่ามือ
เธอต้องใช้ชื่อของฟู่หวยเยี่ยนอย่างยากลำบากกว่าจะได้เข้าไปในแวดวงสตรีผู้ดีระดับสูงสุด