เจียงอี่หนิงรีบห้ามปราม ทั้งขำทั้งกลุ้มใจ
“ท่านฟาง อย่าเพิ่งเดาสุ่มไปเลยค่ะ เรื่องแต่งงานที่ไหนกัน”
“ก็แค่เพื่อนที่ดีต่อกัน เขาเคยช่วยฉันไว้หลายครั้ง นี่ก็แค่การขอบคุณง่าย ๆ”
“อย่างนั้นเอง”
ฟางเจิ้งผิงฉายแววผิดหวังเต็มใบหน้า พลางทำเสียงหมั่นไส้สองสามที
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าพวกนี้ใจอ่อน ไม่เคยใจแข็งกับใครได้ลง”
“ตระกูลฟู่นี่มันไม่ใช่คนจริง ๆ เลย ไม่ได้ ข้าทนไม่ได้แล้ว ข้าจะไปถามเจ้าฟู่หวยเยี่ยนนั่นกับเจ้าด้วยตัวเอง มันมีสิทธิ์อะไรมารังแกกันแบบนี้!”
เจียงอี่หนิงรู้สึกอบอุ่นในใจ
ท่านฟางดูแลเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ
หลังจากที่แม่จากไป ก็ไม่ค่อยมีความอบอุ่นเช่นนี้ในชีวิตมากนัก
เจียงอี่หนิงยิ้มบาง ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ท่านฟาง เรื่องของฉันฉันจัดการได้ เชื่อใจฉันเถอะค่ะ”
“ถึงข่าวในเน็ตจะเป็นเรื่องปลอม แต่ฉันตั้งใจจะหย่าจริง ๆ แล้ว”
“จริงหรือ?”
ฟางเจิ้งผิงดวงตาเป็นประกายขึ้นทันที หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความยินดี
“นั่นก็เป็นข่าวดีที่สุดเลยนะ! เจ้าควรหลุดพ้นจากหล่มโคลนนั้นนานแล้ว!”
เขาหันไปล้วงซองกระดาษวัวออกจากลิ้นชัก แล้วเทกองรูปถ่ายกรูลงมา
“มาดูนี่ นี่คือคุณชายรองแห่งตระกูลหวังจากเมืองอวิ๋นเฉิง นิสัยดีนะ”
“นี่คือคุณเฉิน ทำธุรกิจเครื่องมือแพทย์ อายุมากกว่าเจ้าห้าปี ยังไม่เคยมีแฟนเลยนะ”
“แล้วก็ไอ้หนูซ่งนี่…”
เจียงอี่หนิงรีบกดมือเขาไว้
“พอแล้วค่ะ ฉันยังไม่ได้คิดจะเริ่มต้นรักครั้งใหม่เลย ขอจัดการเรื่องหย่าให้เรียบร้อยก่อน”
“ถึงตอนนั้นนะคะ ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณเอง ตอนนี้ช่วยตัดสูทให้ฉันก่อนได้ไหม?”