ผ่านพายุฝนกระหน่ำเมื่อวานมาแล้ว
ตอนนี้เจียงอี่หนิงกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด
นอกจากฟู่หวยเยี่ยนแล้ว ยังมีใครได้อีก
เจียงอี่หนิงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปลอบจ้าวเจีย
“เจียเจีย เรื่องนี้ฉันจัดการเอง เธอกลับบ้านไปพักก่อนเถอะ ฉันให้หยุดสองสามวัน ช่วงนี้ลำบากเธอแล้ว”
จ้าวเจียฟังแล้วยิ่งตื่นตระหนก
“พี่หนิงหนิง เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหรือเปล่าคะ”
“ไม่มีอะไร”
เจียงอี่หนิงตอบเสียงเรียบ
“แค่เหนื่อยน่ะ ใช้ช่วงนี้พักผ่อนให้เต็มที่ก็ดี”
วางสายแล้ว เธอเอนกายลงบนเตียงอีกครั้ง
จ้องมองเพดานสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาพลันเอ่อคลอด้วยน้ำตา
ในตอนนี้ เจียงอี่หนิงต้องยอมรับความจริง
เธอเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
หากไม่ใช่เพราะคืนนั้น ชีวิตของเธอก็คงเหมือนน้ำนิ่งในบึง
แต่ละวันไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ก็ต้องพยายามตามหาไอ้ผู้ชายชั่วคนนั้นเพื่อทวงความยุติธรรมให้แม่
สุดท้ายก็ยังถูกใครบางคนขยี้จนราบคาบ
ไม่มีแม้แต่โอกาสจะขัดขืน
ความเจ็บแปลบในใจยังไม่ทันสงบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
เป็นโจวซวี่ไป๋โทรมา
เจียงอี่หนิงสูดลมหายใจ ก่อนกดรับ
เสียงอบอุ่นของโจวซวี่ไป๋ดังมา
“หนิงหนิง เธออยู่ไหน ฉันไปหา”
แค่คำพูดเดียว ทำให้เธอแทบร้องไห้
การแบกทุกอย่างไว้คนเดียวมันเหนื่อยเกินไป
แต่เธอจะพึ่งพาคนอื่นไปตลอดไม่ได้
เส้นทางหลังจากนี้ เธอต้องเดินด้วยตัวเอง
เจียงอี่หนิงกดอารมณ์ทั้งหมดลง แล้วเอ่ยเสียงเบา
“ซวี่ไป๋ ช่วงนี้เราอย่าเพิ่งเจอกันเลยนะ”
โจวซวี่ไป๋เงียบอยู่นานในปลายสาย