เจียงอี่หนิงไม่มีท่าทีหวั่นไหว ดวงตาเยือกเย็นและสงบนิ่ง
“คุณย่า ท่านคงไม่ลืม ว่าตระกูลฟู่ยังมีกฎอีกข้อหนึ่ง”
“สามีภรรยาตกลงยินยอมพร้อมใจกัน ก็สามารถหย่าได้”
สีหน้าของคุณย่าพลันขรึมลง โทสะพลุ่งพล่าน
“เจียงอี่หนิง ในเมื่อเธอรู้ แล้วจะมาวุ่นวายให้ฉันปวดหัวทำไม!”
“ถ้าเธอทำให้หวยเยี่ยนยอมหย่ากับเธอด้วยความเต็มใจได้ ฉันจะไม่ขัดขวางเด็ดขาด!”
“คุณย่า เขาตกลงแล้วค่ะ”
เจียงอี่หนิงพยักหน้าเบา ๆ ปลดล็อกโทรศัพท์ เปิดข้อความกับฟู่หวยเยี่ยน
ข้อความล่าสุดที่เขาตอบมา เป็นเพียงคำว่า ‘ได้’ ที่เย็นชาเสมอ
“ไอ้เลว!”
มือที่ถือไม้เท้าของคุณย่ามีเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายสั่นเทิ้ม
“มันกล้าเอ่ยปากจริง ๆ!”
“ตระกูลฟู่สืบทอดกันมาร่วมร้อยปี ไม่เคยมีใครเอ่ยปากขอหย่า!”
อกของคุณย่ากระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง ทั้งโกรธทั้งปวดใจ
“ฟู่หวยเยี่ยนยอมทำถึงขั้นนี้เพื่อคนบ้าคนนั้น!”
“มันกล้าดียังไง! ไม่เห็นกฎตระกูลฟู่อยู่ในสายตาเลยหรือไง?!”
คิ้วของเจียงอี่หนิงขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
ที่แท้ทุกคนก็รู้เรื่องเสิ่นเมี่ยวอิน
ถ้าอย่างนั้นตอนแรกที่คุณย่าบังคับให้ฟู่หวยเยี่ยนแต่งงานกับเธอ เป็นเพราะไม่ชอบเสิ่นเมี่ยวอินใช่ไหม?
ยังไม่ทันจะคิดให้กระจ่าง คุณย่าก็ตวาดเสียงดังไปทางด้านล่าง
“ฟู่หวยเยี่ยน! ขึ้นมานี่เดี๋ยวนี้!”
เพียงครู่เดียว ชายร่างสูงโปร่งก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู
ฟู่หวยเยี่ยนไม่รีรอแม้แต่น้อย เดินตรงเข้าไปแล้วคุกเข่าลง
แม้จะอยู่ในท่าคุกเข่า เขาก็ยังคงดูสุขุมและเย็นชา
บรรยากาศเริ่มอึมครึมขึ้น
คุณย่าเห็นท่าทางของเขาก็โมโหจนอกแทบระเบิด
นางชูแส้ยาวในมือขึ้น แล้วฟาดลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างแรง
เนื้อผ้าถูกปลายแส้ฉีกขาด
รอยเลือดที่น่าหวาดเสียวปรากฏขึ้นทันที
เห็นได้ชัดว่าคุณย่าลงมือหนักมาก
ลำคอของฟู่หวยเยี่ยนส่งเสียงครางต่ำเบา ๆ
แผ่นหลังของเขาเกร็งแน่น แต่ก็ยังคงคุกเข่าตัวตรง
แววตาของเจียงอี่หนิงชะงักไปเล็กน้อย ในใจมีคลื่นอารมณ์แผ่วเบา
แต่มันก็เพียงชั่ววูบเดียว เธอก็รีบเบือนสายตาออกไป
ความเจ็บปวดของเขา ไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่จะมาเห็นใจ
“รู้หรือยังว่าผิด?”
ฟู่หวยเยี่ยนเอ่ยเสียงทุ้ม
“คุณย่าสั่งสอนถูกต้องแล้ว ผมรู้ว่าผิด”
“รู้ว่าผิดงั้นเหรอ?”
คุณย่าโกรธจนหัวเราะเย็น ชูมือขึ้นฟาดลงไปอีกแส้อย่างแรง หนักกว่าเดิม
“ฟู่หวยเยี่ยน แกไม่รู้ตัวจริง ๆ ว่าแกผิดตรงไหน!”
รอยเลือดสองรอยทับกัน ชุ่มโชกเสื้อผ้า น่าหวาดหวั่น
ฟู่หวยเยี่ยนทอดสายตาต่ำลง เสียงของเขายังคงชัดเจน
“ขอคุณย่าชี้แนะด้วยครับ ผมจะแก้ไข”
คุณย่ากุมหน้าอกไว้ ทั้งโกรธทั้งปวดใจ
“ฟู่หวยเยี่ยน ตอนแรกแกสัญญากับฉันไว้อย่างไร?”
“แกบอกเองว่าจะใช้ชีวิตกับอี่หนิงให้ดี ฉันให้โอกาสแกกลับคำ แต่แกก็ยังแต่งงานกับเธอ!”
ความโกรธแล่นเข้าในจิตใจของคุณย่า ร่างกายของนางสั่นเทิ้ม
“แล้วตอนนี้ล่ะ? พอเสิ่นเมี่ยวอินกลับประเทศ ก่อเรื่องวุ่นวาย ใจของแกก็ถูกดึงไปหมดแล้ว!”
“ในงานเลี้ยงของตระกูล แกให้เธอนั่งข้างอย่างเปิดเผย หมายความว่ายังไง!”
“แกลืมไปแล้วหรือว่าปีนั้นเธอบ้าคลั่งจนเกือบทำลายแกได้ยังไง?!”
“ฟู่หวยเยี่ยน ตอนนี้แกจะทำเพื่อเธอ แล้วมาทำลายกฎของตระกูลฟู่หรือ?!”
ที่แท้เขาก็เคยรักใคร่อย่างดูดดื่มขนาดนี้หรือ?
เจียงอี่หนิงทอดสายตาต่ำลง พูดไม่ออกว่าในใจรู้สึกเช่นไร
มีทั้งความไม่ยอม ความเจ็บปวด ความโกรธ…
แต่ที่มากกว่านั้นคือความโล่งใจ
ชีวิตแต่งงานเจ็ดปี ถึงเวลาที่ควรขีดจุดจบเสียที
แววตาของฟู่หวยเยี่ยนสั่นไหวเล็กน้อย
ริมฝีปากบางของเขาเผยอเล็กน้อย เหมือนต้องการจะอธิบายอะไรบางอย่าง
แต่คุณย่าไม่ยอมให้โอกาสเขาได้พูด
ด้วยความโกรธถึงขีดสุด แส้ที่สามจึงฟาดลงมาอีกครั้ง
โดนลงโทษอย่างหนักสามแส้ติดต่อกัน ต่อให้ฟู่หวยเยี่ยนจะอดทนแค่ไหน
ไหล่ของเขาก็ยังเกร็งขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
ลมหายใจรวนเรไปเล็กน้อย
คุณย่าเห็นสีหน้าเย็นชาไม่เปลี่ยนของเขาเช่นเคย ก็โกรธจนต้องกุมหน้าอกไว้
ร่างโซเซ เกือบยืนไม่อยู่
“คุณย่า!”
เจียงอี่หนิงเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปประคองไว้ แล้วลูบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบ
“คุณย่าอย่าเพิ่งตื่นเต้น สุขภาพสำคัญนะคะ”
ในดวงตาสีดำลึกของฟู่หวยเยี่ยนมีความเป็นห่วงปรากฏขึ้น
เขาพยุงตัวเอง อยากจะลุกขึ้นไปช่วยประคองเช่นกัน
“คุกเข่าอยู่ตรงนั้น! ห้ามขยับ!”
คุณย่าตวาดเสียงดัง กราดใส่เขาอย่างโกรธจัดจนไม่อยากมอง
“คุณย่า อย่าโกรธเลยครับ เป็นความผิดของผมทั้งหมด”
ฟู่หวยเยี่ยนเก็บความคิดที่จะลุกขึ้น แล้วคุกเข่าให้มั่นคงเหมือนเดิม
“อีกอย่าง ผมไม่ได้คิดจะหย่า”
ระหว่างที่พูด เขาเงยหน้าขึ้น แววตาสีดำคมกริบกวาดมองไปที่เจียงอี่หนิงด้านข้าง
สายตานั้นเย็นเยียบและแหลมคม น่าขนลุกยิ่งนัก
เจียงอี่หนิงรู้ดี เขากำลังโทษว่าทั้งหมดเป็นความผิดของเธออีกแล้ว
เหมือนกับสายตาที่เขามองเธอในคืนที่เขาตื่นขึ้นมาบนเตียง
เมื่อก่อนเธอยังจะพยายามอธิบาย
แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญอีกแล้ว
เจียงอี่หนิงมีสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลา รินน้ำแก้วหนึ่งยื่นให้คุณย่า ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา
คุณย่าดื่มน้ำไปคำหนึ่ง สงบสติลงได้บ้าง
สายตามองไปมาระหว่างคนทั้งสอง
วินาทีต่อมา นางก็ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะดังปัง น้ำเสียงดุดัน
“พวกเธอสองคนจะทะเลาะกันอย่างไรในที่ส่วนตัว ฉันไม่สน!”
“แต่คำว่าหย่า ห้ามเอามาล้อเล่นเด็ดขาด!”
ฟู่หวยเยี่ยนเก็บความเย็นชาในแววตาลง เอ่ยเสียงทุ้มอย่างหนักแน่น
“คุณย่า สิ่งที่ฟู่หวยเยี่ยนรับปากไว้ ผมจะต้องทำได้”
“ในเมื่อผมแต่งกับเธอแล้ว ชาตินี้ก็จะไม่หย่า”
คำว่า ‘เธอ’ ช่างฟังดูดีเหลือเกิน
เจียงอี่หนิงยิ้มเยาะ
แต่งงานมาเจ็ดปี เขาไม่เคยยอมเรียกชื่อของเธอเลย
ก็จริง สำหรับฟู่หวยเยี่ยนแล้ว ตราบใดที่คน ๆ นั้นไม่ใช่เสิ่นเมี่ยวอิน
ใครจะนั่งตำแหน่งคุณนายตระกูลฟู่ก็ไม่สำคัญทั้งนั้น
“คุณย่า เรื่องวันนี้เป็นความไม่เหมาะสมของผมเอง ต่อไปจะไม่เกิดขึ้นอีกครับ”
เมื่อได้รับคำมั่นจากฟู่หวยเยี่ยน สีหน้าของคุณย่าจึงดูดีขึ้นบ้าง
นางโบกมืออย่างอ่อนล้า
“พอ พวกแกออกไปได้แล้ว”
“ต่อไปฉันไม่อยากได้ยินคำว่าหย่าอีก”
“คุณย่าพักผ่อนนะคะ”
เจียงอี่หนิงกำชับเบา ๆ สองสามคำ แล้วหมุนตัวเดินออกไป
ขณะเดินผ่านข้างกายฟู่หวยเยี่ยน เธอเห็นอย่างชัดเจนว่าเขายันพื้นลุกขึ้นอย่างค่อนข้างลำบาก
แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ
เธอไม่หยุดฝีเท้า เดินออกจากห้องหนังสืออย่างคล่องแคล่ว
ด้านหลัง ดวงตาสีดำที่สงบนิ่งของฟู่หวยเยี่ยนปั่นป่วนไปด้วยอารมณ์
เขาฝืนลุกขึ้นและเดินตามเธอออกไป
ที่หน้าประตูห้องหนังสือ ฟู่เจียอวี่ตื่นกลัวจนตาขวัญเสีย
เมื่อเห็นแผ่นหลังที่เลือดกลบเนื้อของฟู่หวยเยี่ยน เด็กน้อยก็อดกลั้นไม่ไหว ร้องไห้ออกมา
“คุณพ่อ! หลังพ่อเลือดเต็มไปหมดเลย!”
พลางร้องไห้พลางหันไปขอความช่วยเหลือจากเจียงอี่หนิงอย่างเป็นนิสัย
เพราะถึงแม้ว่าแม่จะดุมาก แต่ก็ช่วยแก้ปัญหาให้เขาทุกอย่าง
“คุณแม่! คุณแม่มาดูแผลให้คุณพ่อเร็ว…”
แต่ครั้งนี้ เจียงอี่หนิงกลับทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร เดินตรงไปที่ห้องนอนของตัวเอง
ฟู่เฉิงเซวียนที่อยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้างด้วยความตะลึง
เขาหันไปมองฟู่หวยเยี่ยนที่อยู่ข้างกาย เอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“พี่ ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า คราวนี้เธอโกรธจริงแล้วใช่ไหม?”
ฟู่เจียอวี่เองก็ถูกท่าทางเย็นชาของเจียงอี่หนิงทำให้ตกใจ จนลืมร้องไห้ไปชั่วขณะ
ฟู่หวยเยี่ยนยกมือขึ้นลูบหัวลูกชาย
“พ่อไม่เป็นไร ไปนอนเถอะ”
พูดพลางเขาหันไปบอกฟู่เฉิงเซวียน
“เฉิงเซวียน พาเจียอวี่กลับไปนอน”
ฟู่เฉิงเซวียนไม่กล้าถามอะไรมาก อุ้มฟู่เจียอวี่ออกไป
บนทางเดินที่ว่างเปล่า เหลือเพียงฟู่หวยเยี่ยนคนเดียว
ดวงตาสีดำของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซ่อนเร้น ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
เจียงอี่หนิงไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
เมื่อกลับมาถึงห้อง เธอหยิบชุดนอนออกมา เตรียมตัวจะไปอาบน้ำในห้องน้ำ
แต่ยังไม่ทันได้เข้าห้องน้ำ ข้อมือก็ถูกฟู่หวยเยี่ยนที่เดินเข้ามากะทันหันคว้าไว้
ชายหนุ่มออกแรงกระชาก กดทั้งตัวของเธอไว้กับผนัง
รูปร่างของเขาสูงใหญ่ นำมาซึ่งแรงกดดันที่รุนแรง
ในแววตามีแต่ความเย็นชา น้ำเสียงทุ้มต่ำเสียดแทง
“เจียงอี่หนิง แผนของเธอสำเร็จแล้ว”
“บอกมา คราวนี้ต้องการอะไร?”