เจียงอี่หนิงยืนแข็งเป็นหิน
เลือดทั่วร่างแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง
หน้าอกเหมือนถูกหินมหึมาทับไว้แน่น
อึดอัด ขมขื่น หายใจไม่ออก ซัดสาดเป็นระลอก
แทบทำให้เธอหายใจไม่ออก
ฟู่เฉิงเซวียนจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเหลือเพียงความรังเกียจ
“ข้าบอกแต่แรกแล้วว่าให้เจ้าไสหัวไปเสีย! ตัวหายนะ!”
“คุณย่าถึงกับเข้าโรงพยาบาลเพราะความโกรธ เจ้ายังมีหน้ามา!”
สมาชิกตระกูลฟู่โดยรอบมีสีหน้าเย็นชา
แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้สักนิด
ความอับจนหนทางห่อหุ้มเจียงอี่หนิง
เธออยากตะโกน อยากบอกพวกเขาว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง
เธอถูกใส่ร้าย
แต่เธอทำไม่ได้
เพราะเธอรู้ว่า ณ ที่นี้ไม่มีใครยอมฟังคำอธิบายของเธอ
เธอไม่มีแม้แต่โอกาสแก้ต่าง
เจียงอี่หนิงอยากเดินจากไปยิ่งนัก
แต่หากไป ข้อกล่าวหานี้ก็จะถูกตอกตรึงบนตัวเธออย่างแน่นหนา
ลบล้างไม่ออก!
ภายใต้ภาวะหายใจไม่ออก เจียงอี่หนิงเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก มองไปยังฟู่หวยเยี่ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ยามนี้ เธอเพียงต้องการให้เขาฟังสิ่งที่เธอพูด แม้แต่เพียงคำเดียว
ทว่าร่างกายของชายหนุ่มสูงตรง ใบหน้าเย็นชา
ตลอดเวลามองเธอประหนึ่งไม่มีตัวตน
เขายินยอมให้น้องชายของเขาด่าทอเธอ
ยินยอมให้คนทั้งบ้านรังเกียจเธอ
ขณะนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิด
ทุกคนถอนสายตาที่กดทับบนตัวเจียงอี่หนิงกลับไป รีบสาวเท้าเข้าไปหา
สีหน้าหมอผ่อนคลายลง
“คุณย่าได้รับการกระตุ้นอย่างรุนแรงจนเกิดอาการไม่สบาย ตอนนี้อาการทรงตัวแล้ว ไม่มีอะไรร้ายแรง”
“พวกคุณที่เป็นครอบครัวต้องจำไว้ว่าอย่าให้ท่านได้รับการกระตุ้นอีก ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์อาจเลวร้ายเกินรับมือ”