"แม่ครับ"
ฟู่เจียอวี่จ้องมองเจียงอี่หนิงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เมื่อก่อน แค่เขากระแทกหรือหกล้ม แม่จะเป็นคนแรกที่ตื่นตระหนกและรีบเข้ามาปลอบโยน
แต่ตอนนี้ เขาเรียกตั้งหลายครั้ง เจียงอี่หนิงกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
พิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัดเสร็จ เจียงอี่หนิงจึงได้สติ
เธอหันไปมองฟู่เจียอวี่ที่หน้าผากแดงก่ำอยู่ด้านหลัง โดยสัญชาตญาณอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัส
แต่นิ้วกลับชะงักค้างกลางอากาศ
เรื่องที่ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องทำ
เธอถอนสายตากลับมา ปลอบอย่างเรียบเฉย
"แค่ถลอกนิดหน่อย ไม่มีอะไรมาก เดี๋ยวก็หายเจ็บเอง นั่งรถอยู่ก็ทำตัวดีๆ"
สิ้นเสียง เหมียวอินก็ส่งข้อความมาอีก
ความคิดของเธอถูกดึงกลับไป แล้วตั้งใจตอบกลับ
ฟู่เจียอวี่เบิกตากว้าง ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เมื่อก่อน ทุกครั้งที่เขาหกล้มหรือบาดเจ็บ แม่จะเป็นคนแรกที่ดึงเขาเข้าไปในอ้อมกอด
ต่อให้เขาแกล้งทำ เธอก็จะปลอบเขาอย่างอ่อนโยน
แต่ครั้งนี้ เขาเจ็บจนร้องไห้โฮ
เจียงอี่หนิงกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร ปลอบอยู่เพียงประโยคเดียวอย่างไม่ใส่ใจ
เด็กน้อยอายุยังน้อย อ่านอารมณ์ไม่ออก และก็ซ่อนอารมณ์ไม่เป็น
ในตอนนี้ ฟู่เจียอวี่มีแต่ความหวาดหวั่นอย่างรุนแรง
แม่โกรธจริงๆ
เขารู้สึกตลอดเวลาว่ามีบางอย่างกำลังเลือนหายไป
จู่ๆ เขาก็กลัวขึ้นมาจับใจ กลัวว่าแม่จะไม่เอาเขาแล้ว
ความหวาดกลัวอย่างใหญ่หลวงปกคลุมฟู่เจียอวี่
ฟู่เจียอวี่หันไปอย่างหวาดๆ แล้วยื่นมือไปจับแขนเสื้อฟู่หวยเยี่ยนเพื่อขอความช่วยเหลือ