ภายในรถ เจียงอี่หนิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ในห้วงภวังค์ รถก็จอดลงหน้าตึกสีขาวหลังหนึ่ง
เจียงอี่หนิงถึงได้สติกลับมา
“ซวี่ไป๋ ที่นี่ที่ไหนเหรอ”
โจวซวี่ไป๋ดับเครื่องยนต์แล้วหันมามองเธอ
“หนิงหนิง ไปจัดการแผลก่อน”
“แผลที่หลังของคุณฉีกจนเลือดซึมแล้ว ปล่อยไว้ต่อไปไม่ได้แล้ว”
เจียงอี่หนิงถึงเพิ่งเห็นรอยเลือดซึมออกมาจากช่วงเอวด้านหลัง
เจ็บ
โจวซวี่ไป๋ลงจากรถ อ้อมมาเปิดประตูให้เธอ
เธอพยุงตัวลงจากรถโดยเกาะเบาะไว้ แผลตรงสีข้างเอวถูกดึงรั้งจนคิ้วกระตุก
โจวซวี่ไป๋ยื่นมือมาประคองข้อพับแขนเธอไว้หลวม ๆ โดยไม่แตะโดนเอว
บนขอบประตูของตึกสีขาวหลังนั้นแขวนป้ายไม้เล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตานัก
คลินิกแพทย์ตระกูลเวิน
เจียงอี่หนิงมองป้ายแผ่นนั้น ฝีเท้าชะงักไปชั่วขณะ
โจวซวี่ไป๋ผลักประตูเข้าไป ด้านในกว้างกว่าที่เห็นจากข้างนอกมาก
ตู้ยาเรียงชิดผนังเต็มตลอดทั้งด้าน
กลิ่นยาจีนผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านใน พอเห็นโจวซวี่ไป๋ก็ยิ้มขึ้นมา
“พ่อหนุ่ม ปกติอยู่คนเดียวตลอด วันนี้กลับพาคนมาที่นี่ด้วย ต้นไม้เหล็กยังออกดอกได้เลยนะ...”
ยังพูดไม่ทันจบ สายตาของเวินจวินซานก็เลยไหล่โจวซวี่ไปหยุดอยู่บนใบหน้าของเจียงอี่หนิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง
ชายชรานิ่งแข็งไปทั้งตัว ราวกับถูกตอกติดอยู่กับที่
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ริมฝีปากสั่นระริก ยื่นมือออกมาหมายจะจับมือเจียงอี่หนิง แต่แล้วก็ชักกลับไป
“เธอ...”
เสียงของเวินจวินซานสั่นเครือ ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา