เจียงอี่หนิงชะงักฝีเท้า
น้ำเสียงของฟู่หวยเยี่ยนยังคงเป็นเช่นเดิม
ไม่สูงไม่ต่ำ ราบเรียบราวกับกระแสน้ำใต้ผืนน้ำแข็ง
แต่ทุกถ้อยคำกลับบาดลึกถึงเนื้อ
เย็นเยียบจนผู้คนอดสั่นสะท้านไม่ได้
ฟู่หวยเยี่ยนไม่ได้มองเจียงอี่หนิง สายตากลับจับจ้องไปที่โจวซวี่ไป๋
“คุณทนายโจวว่าความมาหลายปีแล้ว คงรู้กฎหมายและปฏิบัติตามกฎหมายเป็นอย่างดี การทำร้ายคนต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ถือว่ารู้กฎหมายแล้วยังฝ่าฝืนกฎหมายหรือเปล่า”
“ผมว่าโจวซวี่ไป๋เลิกเป็นทนายไปเสียจะดีกว่า”
นี่มันคำขู่ชัด ๆ!
เจียงอี่หนิงหรี่ตาลง
เมื่อมีฟู่หวยเยี่ยนหนุนหลัง เสิ่นเมี่ยวอินก็มีความมั่นใจขึ้นมาทันที
แววตาของเธอฉายความลำพองใจ ก่อนยิ้มเยาะใส่เจียงอี่หนิงอย่างไม่คิดปิดบัง
แต่เพียงชั่วพริบตา เธอก็เปลี่ยนเป็นท่าทางอ่อนแอน่าสงสาร ขอบตาแดงก่ำ แสร้งทำเป็นถูกกลั่นแกล้ง
“หวยเยี่ยน ฉันจะถูกเอาเปรียบสักหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่เทียนเอร์ไม่ได้”
“เขาเป็นเด็กคลอดก่อนกำหนด ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เล็ก วันนี้ก็เพราะตั้งใจปกป้องฉัน ถึงได้หุนหันพุ่งเข้าไป”
“ฉันปล่อยให้เขาถูกกลั่นแกล้งเปล่า ๆ ไม่ได้”
เสิ่นเทียนโผล่หน้าครึ่งหนึ่งออกมาจากอ้อมแขนของเสิ่นเมี่ยวอิน แลบลิ้นทำหน้าล้อเลียนเจียงอี่หนิง
จากนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมเปี่ยมคุณธรรม ยืนบังอยู่ตรงหน้าเสิ่นเมี่ยวอิน
“พี่สาว ปีนี้ผมอายุสิบสองแล้ว ผมไม่กลัวเจ็บหรอก ผมจะทำให้ผู้หญิงใจร้ายที่ทำร้ายพี่ต้องชดใช้!”
เจียงอี่หนิงจ้องใบหน้าของเสิ่นเทียน แล้วพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ