เด็กชายวัยสิบกว่าปียืนจ้องเจียงอี่หนิงด้วยความโกรธเกรี้ยว
เขาแกว่งกำปั้นเล็ก ๆ พุ่งเข้ามาอีกครั้ง
“ฉันจะตีเธอให้ตาย ผู้หญิงชั่วที่รังแกครอบครัวฉัน!”
เจียงอี่หนิงหลบไม่ทัน
เอวด้านหลังของเธอกระแทกเข้ากับขอบประตูรถ
แผลใต้ผ้าก๊อซถูกกระชากอย่างแรง ราวกับมีใครเอาปลายมีดแทงลึกเข้าไปหนึ่งนิ้ว
ความเจ็บปวดทำให้แสงสีขาววาบขึ้นมาตรงหน้า เข่าอ่อนยวบจนแทบทรุดลงไปคุกเข่า
ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่
โจวซวี่ไป๋ก้าวเข้ามาสองก้าวแล้วประคองแขนเธอไว้
เมื่อก้มลงเห็นเลือดซึมออกมาตรงเอวด้านหลัง รูม่านตาของเขาก็หดวูบ
“เมื่อวานใครทำร้ายคุณ?”
เขากดเสียงต่ำ มือที่ประคองเอวด้านข้างของเธอไม่กล้าออกแรง
ปลายนิ้วที่สัมผัสลงไปเปียกชุ่ม
เลือดซึมผ่านผ้าก๊อซออกมา
เจียงอี่หนิงเจ็บจนแทบหมดแรง
เธอทำได้เพียงกำแขนของโจวซวี่ไป๋แน่นเพื่อพยุงตัวให้ยืนมั่นคง หอบหายใจสองครั้งกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้
“ไม่เป็นไร ไม่ได้หนักมาก”
เสิ่นเทียนยืนอยู่ห่างออกไปสองก้าว
หมัดที่เพิ่งเหวี่ยงออกไปชกพลาด
เด็กชายกำหมัดแน่น ยิ่งกลับโกรธมากกว่าเดิม
เขาชี้หน้าเจียงอี่หนิงแล้วตะโกน
“ผู้หญิงชั่ว! เธอนั่นแหละที่รังแกพี่สาวฉัน ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่!”
เสิ่นเทียนตะโกนพลางพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
คราวนี้เขากำหมัดแน่นหมายจะชกหน้าเจียงอี่หนิง
โจวซวี่ไป๋หรี่ตาลง พลางเอี้ยวตัวบังเจียงอี่หนิงไว้ด้านหลังทั้งตัว แล้วยื่นมือออกไปขวาง
เขาเป็นผู้ใหญ่ จะให้ลงมือตีเด็กจริง ๆ ก็ไม่ได้
มือของเขาเพียงยกขึ้นกันไหล่เสิ่นเทียนไว้ ไม่ได้ออกแรงด้วยซ้ำ
แต่เสิ่นเทียนกลับเซถอยไปตามแรงนั้น ก่อนจะหงายก้นนั่งลงกับพื้น