ไม่ไกลนัก ฟู่หวยเยี่ยนทอดสายตามองเข้าไปในรถ
แม้จะมีแผ่นกระจกสองชั้นและระยะห่างหลายเมตรคั่นอยู่
เขาเห็นโจวซวี่ไป๋โน้มตัวเข้าไปทางเบาะข้างคนขับ ใบหน้าด้านข้างแทบจะแนบกับใบหน้าของเจียงอี่หนิง
จากมุมที่เขามอง ท่าทางนั้นแทบไม่ต่างจากการจูบกัน
สีหน้าของฟู่หวยเยี่ยนไม่เปลี่ยน ดวงตาดำลึกล้ำไร้ระลอกคลื่น
ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย
เขาทนได้ แต่เซี่ยสิงโจวทนไม่ได้
เขาโมโหจนสบถออกมา ก่อนจะด่ากราด
“ฟู่หวยเยี่ยน แกเห็นหรือยัง! เมียแกจูบกับผู้ชายคนอื่นอยู่ในรถ! แกยังนั่งนิ่งอยู่ได้อีกเหรอ?”
“ฉันไม่เข้าใจแกจริง ๆ ต้องอดทนถึงขนาดนี้เพื่อคุณย่าเลยเหรอ?”
เขาโมโหจนแทบอยากเขย่าตัวเพื่อนให้ได้สติ
ถ้าเป็นผู้ชายปกติทั่วไป ป่านนี้คงโมโหจนพุ่งเข้าไปหาแล้ว
ไม่ต้องสนด้วยซ้ำว่ารักหรือไม่รัก
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับศักดิ์ศรีของผู้ชาย
แต่ฟู่หวยเยี่ยนกลับนิ่งเฉยตั้งแต่ต้นจนจบ
ไม่สนใจจริง ๆ
แต่ที่ยังยื้อไม่ยอมหย่ากันนี่มันเรื่องอะไรกัน!
ในฐานะเพื่อน เขาร้อนใจแทนจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว!
ฟู่หวยเยี่ยนไม่ตอบ
เส้นเอ็นตรงท้ายทอยเกร็งขึ้นเล็กน้อย แนวกรามขบแน่น
แต่เปลือกตายังคงหลุบต่ำ สายตากลับไปหยุดอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์
แววตาเย็นชาเสียจนแทบแช่แข็งคนได้!
เซี่ยสิงโจวโมโหจนเดินวนอยู่กับที่
“ฉันยอมแกจริง ๆ! ตอนนั้นแกถูกบังคับให้แต่งกับเจียงอี่หนิง ตลอดหลายปีมานี้แกก็ไม่ได้ทำไม่ดีกับเธอสักหน่อยใช่ไหม?”
“แต่เธอกลับนอกใจระหว่างแต่งงาน ไปยุ่งกับหนุ่มหน้าขาวคนนั้น! เธอมีสิทธิ์อะไรมาแย่งเมี่ยวอิน...”
ฟู่หวยเยี่ยนไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา ไม่พูดสักคำ