ในขณะเดียวกัน ถังหน่วนหนิงก็ถูกลูกน้อยทั้งสามพากลับมาที่พักแห่งใหม่แล้ว
ไม่นานก่อนหน้านี้ ลูกน้อยทั้งสามอาบน้ำล้างหน้าเสร็จแล้วออกมา แต่ไม่เห็นเธอ แถมประตูห้องยังเปิดอยู่ จึงเป็นห่วงมาก
ถังต้าเป่าตรวจดูกล้องวงจรปิด พอเห็นว่าเธอถูกคนลักพาตัวไป ก็รีบออกไปช่วยทันที!
ถังหน่วนหนิงยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกลูกชายทั้งสามช่วยออกมา ตอนนี้เธอยังอกสั่นขวัญแขวนอยู่
ตอนนั้นพอได้ยินเสียงสัญญาณเตือน เธอก็วิ่งไปที่ประตู พอผลักประตูห้อง ประตูก็เปิดออก เธอจึงฉวยโอกาสลงไปข้างล่าง แล้วก็เห็นลูกชายทั้งสาม
แม่ลูกสี่คนรีบเรียกแท็กซี่กลับมา
ถังหน่วนหนิงตั้งสติให้มั่น แล้วถามพวกเขาว่า
“พวกเธอสามคนมาโผล่ที่นั่นได้ยังไง?”
ถังต้าเป่าบอกว่า “พวกเราเห็นว่ามัมมี่ไม่อยู่บ้าน แล้วก็ได้ยินเจ้าของร้านชั้นล่างบอกว่าคุณถูกคนพาตัวไป พวกเราเลยตามพิกัดของคุณออกไปหา พอมาถึง คุณก็ลงมาพอดี มัมมี่ ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ถังหน่วนหนิงไม่ได้คิดอะไรมาก เธอหันไปมองถังเอ้อเป่าแล้วขมวดคิ้ว
“เอ้อเป่า บอกความจริงกับมัมมี่มา ทำไมถึงไปข่วนรถคนอื่น?”
ถังเอ้อเป่ากะพริบตาปริบ ๆ
“ผู้ชายเลวกับผู้หญิงเลวคู่นั้นเป็นคนจับมัมมี่ไปเหรอ?”
“ผู้ชายเลวกับผู้หญิงเลวอะไร?”
ถังเอ้อเป่าโมโห “ถ้ารู้ว่าหลังจากนั้นพวกเขายังก่อเรื่องอีก ตอนกลางวันที่สถานีรถไฟลูกก็ไม่น่าปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ เลย! ก่อเรื่องได้ขนาดนี้ เห็นชัด ๆ ว่าต้องโดนซัดสักที! มัมมี่ไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้แล้ว ลูกจะไปเอาคืนให้เอง!”
พูดจบ ถังเอ้อเป่าก็กำหมัดเล็ก ๆ แล้วทำท่าจะออกไป
ถังหน่วนหนิงคว้าตัวเขาไว้ กดให้นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า
“ที่สถานีรถไฟเกิดอะไรขึ้น?”