บนหน้าจอคอมพิวเตอร์มีข้อความตัวใหญ่เด้งขึ้นมาหลายบรรทัด
【เรื่องวันนี้เป็นแค่คำเตือน ถ้ายังกล้ารังแกเด็กผู้หญิงอีก ฉันจะมาหาคุณอีก! คุณป๋อ คิดเอาไว้ให้ดี】
พนักงานทั้งกลุ่มป๋อซื่อ “???!!!”
ทุกคนจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว ลืมไปหมดว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ต่างพากันเริ่มซุบซิบนินทา
“ให้ตายเถอะ คอมพิวเตอร์ขัดข้องนี่เป็นฝีมือคนเหรอ? ใครเก่งขนาดเจาะระบบกลุ่มป๋อซื่อของเราได้?”
“แถมยังกล้าเตือนประธานป๋อของเราให้คิดเอาไว้ให้ดีอีก!”
“เขา เขา เขา... เขายังบอกว่าประธานป๋อของเรารังแกเด็กผู้หญิงด้วย!”
“……”
ภายในห้องทำงานประธาน ป๋อเยี่ยนเฉินจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองเขม็ง ริมฝีปากบางเม้มแน่น ใบหน้าคล้ำทะมึน
โจวเซิงรู้สึกว่าห้องนี้กำลังจะระเบิด
เขาจำใจต้องรวบรวมความกล้าเกลี้ยกล่อมป๋อเยี่ยนเฉิน
“พี่เฉิน คุณ...คุณใจเย็นก่อนนะครับ ที่บอกว่าคุณรังแกเด็กผู้หญิง นี่มันพูดลอย ๆ ไม่มีมูลชัด ๆ! พวกเรารู้ดีว่าคุณเป็นคนยังไง คุณ...”
“ผู้หญิงคนนั้นเมื่อวานอยู่ไหน?!” ป๋อเยี่ยนเฉินถามเสียงเย็น
โจวเซิงชะงักไปครู่หนึ่งถึงเข้าใจว่าเขาหมายถึงถังหน่วนหนิง จึงรีบตอบว่า “ยังหาเธอไม่เจอครับ”
“ไร้ประโยชน์!” เสียงคำรามของป๋อเยี่ยนเฉินแทบจะพลิกหลังคาห้อง
โจวเซิงตกใจจนเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว สั่นเทาไปทั้งร่าง
การรับใช้อยู่ข้างกษัตริย์ก็เหมือนอยู่ข้างเสือ วินาทีนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนสุด ๆ
ป๋อเยี่ยนเฉินจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง ที่เขาต้องการตามหาถังหน่วนหนิงก็เพราะรู้สึกว่า “เด็กผู้หญิง” ที่พูดถึงบนหน้าจอนั่นหมายถึงเธอ!