ไม่รู้ว่าถังหน่วนหนิงพูดอะไรไปบ้าง อีกไม่กี่นาทีเด็กชายตัวเล็กก็เดินเข้ามาหาเธอเอง
เขากอดคอเธอแน่น ซบหน้าเล็ก ๆ ลงบนไหล่ของเธอแล้วร้องไห้
ถังหน่วนหนิงอุ้มเด็กไปยังสวนสาธารณะข้าง ๆ แล้วนั่งลงบนสนามหญ้า คุยกับเด็กน้อย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เด็กน้อยก็หลับไปในอ้อมแขนของเธออย่างไม่น่าเชื่อ
คนในตระกูลฟูเห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามา ต่างตกใจจนพูดไม่ออก
“ทุกครั้งที่เด็กคนนี้กำเริบ ต้องใช้ยาระงับประสาทถึงจะทำให้สงบลงได้ ไม่คิดเลยว่าจะไม่ต้องใช้ยาก็ได้”
ถังหน่วนหนิงพูดว่า
“โรคก้าวร้าวซึมเศร้าก็คือโรคอารมณ์สองขั้วที่มีอาการคลุ้มคลั่งและซึมเศร้า จริง ๆ แล้วส่วนใหญ่มักเป็นปัญหาทางจิตใจ ยาทำได้แค่ช่วยเสริมเท่านั้น ยังต้องลองพูดคุยกับเขา เข้าไปในโลกจิตใจของเขาให้ได้
เวลาที่เขากำเริบ มักเป็นตอนที่ถูกกระตุ้นจนรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างมาก การตะโกนใส่เขาเป็นข้อห้ามเด็ดขาด เพราะเด็กไม่เพียงแต่จะไม่สงบลง แต่ยังยิ่งคลุ้มคลั่งและกระวนกระวายกว่าเดิม”
ถังหน่วนหนิงพูดพลางหยิบปากกากับกระดาษออกจากกระเป๋า เขียนชื่อยาจีนสองสามชนิดลงไป
“ถ้าพวกคุณไว้ใจ ก็ลองต้มยาพวกนี้ให้เขาดื่มเป็นประจำ ใส่หญ้าหวานลงไปด้วย แล้วค่อย ๆ กล่อมให้เขาดื่ม น่าจะช่วยเขาได้”
พ่อแม่ของเด็กรีบถาม “คุณเป็นหมอหรือครับ/คะ?”
ถังหน่วนหนิงส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วน
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่มีใบประกอบวิชาชีพแพทย์ แค่เรียนรู้จากคนในครอบครัวมาบ้าง แต่ยาตำรับนี้ใช้ได้อย่างสบายใจ ไม่มีปัญหาแน่นอน”