ตอนนั้น เวินอี้รีบกลับบ้านไปแล้ว
สมองของเธอในตอนนั้นมั่วไปหมด อยากหนีออกมาให้ไกล ไม่ทันได้บอกลาเพื่อนร่วมทางอย่างหานซวงว่าเธอออกไปแล้ว
และบนตัวเธอยังเหนียวเหนอะหนะ ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อหรืออย่างอื่น
พอกลับถึงบ้าน เธอก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที
วินาทีที่ถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เวินอี้เห็นตัวเองในกระจก อดสูดหายใจเข้าลึก ๆ ไม่ได้
หญิงสาวในกระจก ผิวขาวเนียนละเอียด งดงามดั่งหยก
เพียงแต่ บนร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยแดงรอยช้ำตามจุดต่าง ๆ
โดยเฉพาะบริเวณหน้าอก ช่างน่าเกลียดจนไม่อาจมองได้
ยากจะจินตนาการว่าเมื่อคืน เธอต้องเจอกับการกระทำอันโหดร้ายขนาดไหน
คิดไม่ถึงเลยว่า ผู้ชายที่ดูภูมิฐาน แต่งตัวเรียบร้อยแบบนั้น แท้จริงแล้วกลับ...
เวินอี้ไม่กล้ามองอีกต่อไป รีบเปิดฝักบัวล้างร่องรอยเหล่านั้นออกไป
ระหว่างอาบน้ำอยู่ ก็จู่ ๆ เธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง แล้วก้มลงมอง
แค่มองครั้งเดียว แก้มของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
เธอถึงเพิ่งนึกได้ว่า เมื่อคืน ผู้ชายคนนั้น ไม่ได้ใส่ถุงยาง!
นั่นก็หมายความว่า เธอ...
เวินอี้หลับตาลงด้วยความอับอาย
ไม่รู้ว่าเขาทำกี่ครั้ง ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว เพื่อความปลอดภัย เดี๋ยวต้องออกไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน
ล้างตัวจนสะอาดทั่วทั้งตัวแล้ว เวินอี้ออกจากห้องน้ำ เตรียมจะลงไปซื้อยาคุมที่ร้านขายยาชั้นล่าง
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เวินอี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นสายจากหานซวง
เปลือกตาของเธอกระตุกอย่างแรง
เพิ่งรีบหนีกลับมาเร็วนัก ลืมบอกหานซวงไปเลย
หานซวงคงจะรู้ว่าเธอหายตัวไปเลยโทรมาถาม
แต่... ไม่รู้ว่าหานซวงรู้เรื่องที่เธอกับพี่ชายของหานซวงมีสัมพันธ์กันคืนนั้นหรือยังนะ?
ด้วยความกังวลใจ เวินอี้จึงรับสาย
หานซวงถามขึ้นก่อน "ฮัลโหล ฮั่นอี้ เธออยู่ไหนเนี่ย?"
"ฉันตื่นขึ้นมาแล้วหาเธอรอบหนึ่ง แม้แต่บ้านหมาในบ้านยังหาเลย หาเธอไม่เจอเลย เธอไปไหนมา?"
เวินอี้กัดริมฝีปาก คิดว่า หานซวงคงยังไม่รู้เรื่องนี้ ถ้ารู้คงไม่ถามแบบนี้
"ฉันกลับบ้านแล้ว"
"ขอโทษนะ พอดีทางบ้านมีเรื่องด่วนนิดหน่อย เลยลืมบอกเธอ"
หานซวง: "ไม่เป็นไร ๆ แค่เธออยู่บ้านก็ดีแล้ว"
"ฉันตื่นขึ้นมาหาเธอ ไม่เจอตัว ยังคิดว่าคืนนี้ฉันทิ้งเธอไว้ที่ไหนสักมุมนึงซะอีก"
ไม่ได้ทิ้งไว้ที่มุมไหน แต่ทิ้งไว้ในห้องพี่ชายของเธอน่ะสิ
เวินอี้ไม่รู้เรื่องนี้หรอก เธอคิดว่าเธอเมาแล้วเดินผิดเข้าไปในห้องพี่ชายของหานซวงเอง
"เปล่า เธอคิดไปเอง"
หานซวงถามต่อ "แล้วคืนนี้ เธอพักผ่อนสบายดีไหม?"
"เอ่อ..."
ภาพเมื่อคืนที่ไม่อาจเอ่ยถึงผุดขึ้นมาในหัวของเวินอี้โดยไม่รู้ตัว ทุกภาพเต็มไปด้วยความเร่าร้อน ทำให้ใจเต้นและหน้าแดง
เสียงหายใจครืดคราดของชาย หญิงครางเบา ๆ ราวกับยังก้องอยู่ในหู
แก้มของเวินอี้แดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ตอบตะกุกตะกัก "ก็... ก็ดี"
หานซวง: "งั้นก็ดี ฉันกลัวว่าฉันจะดูแลเธอไม่ดี"
ไม่งั้นคงไม่มีใครตื่นเช้าแล้วเดินออกไปโดยไม่บอกลา
เฮ้อ เธอก็คิดมากอยู่ตั้งนาน
เวินอี้รีบตอบ "ไม่มีอะไร ฉันนอนหลับสบายมาก"
หานมู่เฉินที่แอบฟังอยู่ได้ยินคำตอบของเวินอี้ ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
นอนหลับสบาย?
หรือว่าคืนนี้เขาทำให้เธอพอใจซะจนหลับสบายกันเลย?
เวินอี้ไม่รู้ว่าหานมู่เฉินอยู่ข้าง ๆ หานซวง ไม่งั้นเธอตายก็ไม่พูดแบบนี้เด็ดขาด
เธอยังคิดเรื่องซื้อยาคุมฉุกเฉินอยู่ "ซวง ฉันยังมีธุระอยู่ ขอวางสายก่อนนะ แล้วค่อยคุยกันใหม่"
หานซวงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว "ได้"
เวินอี้กดวางสายก่อน คิดว่าหานซวงไม่รู้เรื่องอะไรก็โล่งใจขึ้นมานิดหน่อย
จากนั้นก็เก็บของง่าย ๆ แล้วออกไปซื้อยา
หานซวงเก็บโทรศัพท์ เห็นหานมู่เฉินยังยืนอยู่ตรงหน้า "พี่ใหญ่ จะทำอะไร?"
"แอบฟังฉันคุยโทรศัพท์กับเพื่อนสนิทอยู่น่ะเหรอ?"
หานมู่เฉินเหลือบมองเธอ "เธอเคยเห็นคนแอบฟังแบบเปิดเผยแบบนี้ด้วยเหรอ?"
หานซวงส่งเสียงหึ ๆ จะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ ก็เห็นรอยแดง ๆ หลายรอยบนคอของเขา
"อะไรที่คอเธอน่ะ?"
หานมู่เฉินได้ยิน ก็ยกมือขึ้นลูบคอตัวเองเล็กน้อย เจ็บแสบ ๆ
คิดถึงคืนก่อน เธออ้อนวอนทั้งน้ำตาขอให้เขาปล่อยเธอไป
เขาก็เลยลงมือรุนแรงขึ้น เธอทนไม่ไหว เอานิ้วไปเกาเขา
เขากัดฟันกราม แล้วยิ้มอย่างมีความหมาย "แมวจรจัดข่วน"
หานซวงงง "หืม?"
"แมวจรจัด?"
"แมวจรจัดที่ไหนกัน!!"
หานมู่เฉินขี้เกียจอธิบายกับเธอ เดินหันหลังกลับอย่างไม่ใส่ใจ "กลับห้องไป อย่ามารบกวนฉัน"
พูดจบ เขาก็ปิดประตูทันที
หานซวงโดนปิดประตูใส่
เธอส่งเสียงหึ ๆ แล้วแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ประตูของเขาอย่างซุกซน
หานมู่เฉินกลับเข้าห้อง เห็นความยุ่งเหยิงทั่วห้อง ก็เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ก้มลงเก็บของ
ผ้าปูที่นอนกับปลอกหมอนบนเตียงใช้ไม่ได้แล้ว เขารวบรวมทั้งหมด มัดให้เรียบร้อย ทิ้งลงถังขยะ
แต่บนผ้าปูที่นอน เขาเห็นคราบสีแดงจุดหนึ่ง
เขาหยิบผ้าปูที่นอนขึ้นมา มองอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
แล้วเหมือนมีอะไรดลใจ เขาพับผ้าปูที่นอนให้เรียบร้อยแล้วเก็บซ่อนไว้
ระหว่างพับผ้า มีบางอย่างหล่นออกมาจากผ้าปูที่นอน
หานมู่เฉินก้มลงเก็บขึ้นมาดู เป็นสร้อยคอหยกเขียวเส้นหนึ่ง
เขาจ้องหยดน้ำหยกเขียวในมือ ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ความเย็นนวลซาบซ่านเข้าไปถึงหัวใจ
นี่มัน... คงไม่ใช่ของผู้หญิงคนนั้นที่ทำหล่นไว้โดยไม่ตั้งใจใช่ไหม?
หึ ทำของหายอยู่เรื่อย
หานมู่เฉินกำมันไว้ในมือครู่หนึ่ง แล้วก็เอาใส่กระเป๋ากางเกง
...
เวินอี้ไปซื้อยาคุมฉุกเฉินที่ร้านขายยา กับยาทาแก้ช้ำบวมลดปวดอีกหนึ่งหลอด
ตอนเดิน ขาสองข้างเสียดสีกัน เจ็บ ๆ กลัวจะอักเสบ เลยซื้อยาทามาทาด้วย
พนักงานขายยาตอนหยิบยาให้เวินอี้ ก็อดถามเพิ่มไม่ได้
"ยาทาแก้ช้ำบวมลดปวดมีหลายแบบ ทาที่ส่วนต่าง ๆ กันแต่ละแบบ เธอจะทาตรงไหน?"
เพราะซื้อยาคุมฉุกเฉินกับยาทาแก้บวมช้ำด้วยกัน มันอดให้คนคิดไปไกลไม่ได้จริง ๆ
เวินอี้โดนมองทะลุ รีบพยักหน้าอย่างอับอาย "อือ เอาตัวนั้นแหละ"
พนักงานขายยาทำงานที่ร้านมานาน เรื่องแบบนี้เห็นจนชินแล้ว
เลยหยิบยาทาให้เวินอี้ พร้อมกับบอกวิธีใช้
เวินอี้รับยาทามา จ่ายเงิน
พนักงานขายยาพูดย้ำอีกครั้ง "กินยาคุมฉุกเฉินบ่อย ๆ ไม่ดีต่อสุขภาพ ต่อไปจำให้ได้ว่า ให้แฟนใส่ถุงยางนะ"
ผู้ชายบางคน แค่สนใจความสุขตัวเอง ไม่สนใจสุขภาพแฟน
แต่ร่างกายตัวเอง ถ้าไม่รักตัวเอง แล้วใครจะมารัก?
เธอแค่พูดพอหอมปากหอมคอ เพราะเดี๋ยวนี้ผู้หญิงที่ไม่รักตัวเองเยอะไป
เวินอี้หน้าร้อนผ่าว ตอบรับอย่างเขินอาย แล้วรีบวิ่งหนีไป
กลับถึงบ้าน เวินอี้กินยาคุมฉุกเฉินหนึ่งเม็ดพร้อมน้ำทันที เพื่อตัดโอกาสตั้งครรภ์
แถมเข้าห้องน้ำไปทายาด้วย
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ความกังวลในใจก็ค่อย ๆ จางหายไป ถึงได้มีอารมณ์ต้มมาม่าเป็นมื้อ
กินอิ่มแล้ว ความง่วงก็มาเยือน
เธอกำลังจะเข้าห้องไปนอนพักสักหน่อย
วินาทีที่ล้มตัวลงนอนบนเตียง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง รีบเอามือไปลูบบริเวณกระดูกไหปลาร้าทันที
ปรากฏว่า...ว่างเปล่า!
เวินอี้ตกใจจนสะดุ้ง ความง่วงที่หลงเหลืออยู่ในหัวหายไปในพริบตา
แย่แล้ว!
สร้อยคอหยกเขียวของเธอหายไปแล้ว!
สร้อยคอหยกเขียวเส้นนี้มีความหมายกับเธอมาก มันเป็นของแม่ที่ให้ไว้
แม่บอกว่า ตอนเด็ก ๆ ปู่ได้หมั้นหมายให้เธอไว้กับใครคนหนึ่ง สร้อยคอหยกเขียวเส้นนี้คือของหมั้นที่อีกฝ่ายมอบให้
พอเธอโตขึ้น แม่ก็มอบสร้อยคอให้เธอ ให้เก็บไว้อย่างดี พอเธออายุ 25 ยังไม่ได้แต่งงาน จะมีคนมาสู่ขอ
ถ้าอีกฝ่ายมาสู่ขอแล้วเธอไม่ยอมรับ ก็สามารถคืนสร้อยคอให้เขาได้
แต่ตอนนี้ เธอดันทำสร้อยคอหายไปซะได้!!!
สร้อยคอเส้นนี้สำคัญมาก ปกติเธอไม่เอามาใส่เป็นประจำหรอก
เพียงแต่วันนั้นเป็นวันเกิดหานซวง เธอใส่ชุดเดรส คอเปลือย ๆ ไม่มีสร้อยคออะไรมาประดับ
เธอก็นึกถึงสร้อยคอที่แม่ให้ไว้ ก็เลยเอามาใส่
คิดว่าใส่แค่วันเดียวน่าจะไม่เป็นไร
คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะทำมันหายไปอย่างไม่ทันตั้งตัว!
หายไปตอนไหน?!
เวินอี้นั่งอยู่บนเตียง ใช้มือขยี้ผมอย่างแรง พยายามนึกอย่างสุดความสามารถ
ถ้าสร้อยคอหายแล้วหาคืนไม่ได้ เธอจะไปอธิบายกับพ่อแม่ยังไง?
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงหานซวงขึ้นมาได้
เมื่อคืนหานซวงพาเธอกลับบ้าน แถมยังมีอะไรกับพี่ชายของหานซวงตลอดคืน คงไม่... ตกอยู่ที่บ้านของหานซวงใช่ไหม?
ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
คิดถึงตรงนี้ เวินอี้รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความถึงหานซวง
[ซวง ฉันทำสร้อยคอหยกเขียวหาย เธอช่วยฉันหาหน่อยได้ไหม ดูว่าตกอยู่ที่บ้านเธอหรือเปล่า?]
เวินอี้เคยถ่ายรูปสร้อยคอเส้นนี้ไว้ เธอเปิดดูในอัลบั้มรูป หารูปสร้อยคอเส้นนั้นเจอ แล้วส่งไปให้หานซวง
[มันคือสร้อยคอหยกเขียวในรูปนี้น่ะ]
หานซวงเห็นข้อความของเวินอี้ ก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
[ได้ ฉันจะช่วยเธอหา]
[ขอบคุณมากนะ รบกวนเธอด้วย]
[ไม่เป็นไร!]