หานซวงค้นหาทั่วทั้งห้องพักแขกในบ้าน รวมถึงทุกซอกทุกมุมของห้องนั่งเล่นและบันได ไม่เว้นแม้แต่จุดเดียว แต่ก็ยังหาสร้อยคอที่เวินอี้พูดถึงไม่พบ
เธอเล่าเรื่องนี้ให้เวินอี้ฟัง
เวินอี้อ้าปากจะพูดแต่ก็หยุด เธอคิดในใจว่า หรือว่าจะตกลงไปในห้องของหานมู่เฉิน?
เพราะว่าเธอใช้เวลาอยู่ในห้องของเขามากที่สุด
แต่เธอจะให้หานซวงเข้าไปค้นห้องของหานมู่เฉินได้อย่างไร นั่นมันต่างอะไรกับการบุกรุกความเป็นส่วนตัว?
ช่างเถอะ เธอคงต้องหาวิธีอื่น
ไม่ว่าจะหาวิธีกลับไปที่บ้านหานซวงอีกครั้ง เพื่อแอบเข้าไปในห้องนอนของหานมู่เฉินเพื่อค้นหา
หรือไม่ก็... ไปถามหานมู่เฉินโดยตรง?
เวินอี้อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ปวดหัว
เมื่อเช้านี้ เธอฉวยโอกาสตอนที่หานมู่เฉินยังหลับ แอบหนีกลับบ้าน แล้วมาหาเขาโดยตรง ไม่รู้ว่าจะต้องเจอปัญหาอะไรอีก
ถ้าเขาโมโหใส่เธอ...
ผลที่ตามมาคิดไม่ถึงเลย
ที่สำคัญที่สุด เธอไม่รู้จักเขาดีเลยด้วยซ้ำ ไม่เคยแม้แต่จะคุยกัน
เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเธออยู่
งั้นก็ใช้วิธีแรกแล้วกัน
หาโอกาส กลับไปบ้านหานซวง แอบเข้าไปในห้องนอนของหานมู่เฉิน เพื่อหาสร้อยคอของเธอ
...
ตอนที่หานมู่เฉินลงมาจากชั้นบน ก็เห็นหานซวงนอนคว่ำอยู่บนพื้น ถือแว่นขยาย จ้องมองไปที่พื้น มองซ้ายที มองขวาที
ก้นของเธอดีดขึ้นๆ ลงๆ ทำให้คนอยากจะเตะสักที
เขาขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ "เธอทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่เหมือนหนูนั่นน่ะ?"
หานซวงกำลังยุ่งอยู่กับการหาสร้อยคอ ไม่มีเวลาสนใจเขา พูดโดยไม่หันกลับมา "ฉันกำลังหาสร้อยคอ"
สร้อยคอ?
หานมู่เฉินนึกอะไรขึ้นได้ คิ้วหนาของเขาเลิกขึ้น "สร้อยคออะไร?"
หานซวง: "ก็เพื่อนสนิทของฉัน เธอบอกว่าเธอทำสร้อยคอหาย ไม่รู้ว่าหายไปที่ไหน เลยถามฉันว่าตกที่บ้านฉันหรือเปล่า ตอนนี้ฉันกำลังจะขุดดินสามฉื่อ เพื่อหามันให้ทั่วฟางหยวนสิบลี้ของบ้านเรา!"
"..."
หานมู่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม "หาเจอหรือยัง?"
หานซวงนั่งลงกับพื้น ถอนหายใจ "หาแล้ว แต่ปัญหาคือหาไม่เจอน่ะสิ!"
"เฮ้อ คงไม่ตกที่บ้านเรา"
หานมู่เฉินมองเธอจากด้านบน ริมฝีปากบางขยับ "ห้องนอนฉัน เธอหาแล้วหรือยัง?"
"ห้องนาย?"
หานซวงหัวเราะเบาๆ "ฮ่า ล้อเล่นหรือไง สร้อยคอของเธอจะหายก็ต้องหายข้างนอก จะไปตกห้องนายได้ยังไง!"
หานมู่เฉินยิ้มอย่างมีความหมาย "ไม่แน่ บางทีมันอาจจะอยู่ในห้องนอนฉันก็ได้"
หานซวงส่งสายตาให้หานมู่เฉิน "พี่ชาย ฉันกำลังทำเรื่องสำคัญอยู่ ไม่ได้ล้อเล่นกับนายนะ!"
หานมู่เฉินเลิกคิ้ว ไม่อยากโต้เถียง
เขาหันหลังจะเดินจากไป แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดกับหานซวง "อ้อ แล้วก็ เพื่อนสนิทของเธอคนนั้น สวยไม่เบานะ"
หานซวงได้ยิน คิ้วก็เลิกขึ้น รู้สึกภูมิใจเล็กน้อย "ขอบใจ ฉันก็ว่า"
"เธอสวยเหมือนเทวดา มีคนตามจีบเยอะ"
หานมู่เฉิน: "ฮึ งั้นเหรอ"
หานซวง: "ใช่สิ ฉันยังมีเพื่อนผู้ชายอีกหลายคนอยากรู้จักเธอ แต่เธอมีคู่หมั้นแล้ว พวกเขาไม่มีทาง"
หานมู่เฉินมุมปากกระตุก หัวเราะออกมาเยาะเย้ยเล็กน้อย
มีคู่หมั้นแล้ว แต่เมื่อคืนก่อนผู้หญิงที่มากอดเขา หื่นกามเหมือนหมาป่าและเสือคนนั้นเป็นใครกัน
พอคิดถึงผู้หญิงคนนั้นที่นอนอยู่ใต้ร่างเขา ท่าทางเย้ายวนใจที่งดงามราวกับปีศาจ เขาก็กลืนน้ำลาย รู้สึกคันที่หัวใจ
ร่างกายมีความต้องการที่รุนแรงจนแทบจะทนไม่ไหว
หานซวงจู่ๆ ก็รู้สึกตัว "พี่ชาย นายถามทำไมเนี่ย?"
หานมู่เฉินในใจคิดอะไรแปลกๆ แต่ภายนอกเย็นชา "ไม่มีอะไร"
แล้วก็เดินจากไป
หานซวงทำปาก "แปลกจริงๆ"
...
เพราะกังวลเรื่องสร้อยคอ เวินอี้แทบไม่ได้พักผ่อนทั้งคืน
พอตื่นขึ้นมา เธอเห็นตัวเองในกระจกมีรอยคล้ำใต้ตาสองข้าง
เธอถอนหายใจ หาแป้งพัฟมาเติมใต้ตาเล็กน้อย
เมื่อวานทายามา พักมาหนึ่งวัน ขาก็ดีขึ้นมากแล้ว
อีกอย่าง วันนี้เป็นวันจันทร์ เป็นวันต้องไปทำงานหาเช้ากินค่ำอีกครั้ง
ตอนนี้เวินอี้ทำงานที่บริษัทเฟิงเฉิน อยู่ฝ่ายการตลาด
พูดง่ายๆ ก็คือ พนักงานขายสินค้า
ส่วนบริษัทเฟิงเฉิน นายทุนใหญ่ที่สุดเบื้องหลัง นามสกุลหาน
คุณชายใหญ่ของตระกูลหาน หานมู่เฉิน ปัจจุบันเป็นหัวหน้าของเฟิงเฉิน เป็นซีอีโอ
แต่ฝ่ายการตลาดกับห้องทำงานของประธานไม่ใช่ชั้นเดียวกัน ปกติไม่ค่อยได้ติดต่อกัน แทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย
เธอทำงานมาแล้วสามเดือนกว่า ก็ไม่เคยได้ใกล้ชิดกับหานมู่เฉินประธานบริษัทเลย
มากที่สุดก็แค่ได้เห็นแต่ไกลๆ สองสามครั้ง
ดังนั้น เธอไม่กังวลว่าจะถูกหานมู่เฉินจับได้ในบริษัท
ขอแค่ไม่ถูกจับได้ ผ่านไปนานๆ บางทีเรื่องเมื่อคืนนั้นก็อาจจะกลายเป็นเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นก็ได้
ส่วนเธอ... ก็แค่ถือว่าถูกหมากัดไปทีหนึ่งก็แล้วกัน
แต่ก็ใช่ว่า คนที่ซวยแล้ว ทำอะไรก็ไม่ราบรื่น ถึงขั้นกินน้ำก็ยังติดฟัน
เธอเพิ่งจะเข้าบริษัท ก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกน
"ประธานมาแล้ว!"
หัวใจของเวินอี้กระตุกวูบ เธอมองไปโดยไม่รู้ตัว
เห็นเพียงร่างสูงโปร่งในชุดดำ ก้าวเดินเข้ามาอย่างสง่างาม
ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีดำที่ดูดีมีระดับ รูปหน้าหล่อเหลา สัดส่วนร่างกายน่าทึ่ง มีบุคลิกสูงศักดิ์เย่อหยิ่ง ดูเย็นชาโอหัง แถมยังดูเป็นคนดีแต่ภายนอก
หน้าตาที่สมบูรณ์แบบ บวกกับรัศมีอันสูงส่งโอ่อ่า ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน ก็เป็นที่จับตามองของทุกคนเสมอ
แต่พอเวินอี้เห็นเขา เธอแค่อยากหนี
เธอกำลังจะหันหลังหนี แต่ไม่รู้ว่าใครก็ตาม เดินชนหลังเธอเข้าโดยไม่ตั้งใจ
เวินอี้เซไปก้าวหนึ่ง แล้วก็พุ่งตรงเข้าไปหาชายคนนั้น
ซวยจริงๆ ดันเข้าไปในอ้อมแขนของเขา
ได้กลิ่นไม้จันทน์ที่เย็นสะอาดจากตัวเขา บวกกับสัมผัสแข็งๆ ที่ฝ่ามือ เวินอี้สมองว่างไปทันที แทบคิดอะไรไม่ออก
เพราะต่อให้ไปตาย เธอก็ไม่เห็นจะใจกล้าถึงขนาดนี้
ชายคนนั้นก้มมองผู้หญิงที่ตื่นตระหนกอยู่ในอ้อมแขน เสียงทุ้มต่ำ
"มาชนแล้วเรียกร้องค่าเสียหายเหรอ?"
สมองของเวินอี้ว่างเปล่าไปหมด
อยากจะพูดว่าไม่ใช่ แต่คอเหมือนมีอะไรมาอุดตัน พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เฉิงหลินผู้ช่วยรีบพูดขึ้น "ยืนงงอยู่ได้ รีบไปห่างจากประธานสิ"
เวินอี้ตกใจกลับมาสติ รีบถอยหลังไปไม่กี่ก้าว "ขอโทษที ฉันล่วงเกิน"
พูดจบ เธอก็ไม่สนใจสีหน้าของชายที่อยู่ข้างหลัง รีบวิ่งหนีไปอย่างลนลาน
หานมู่เฉินจ้องมองร่างของสาวที่วิ่งหนีไป ลูกตาสีดำหรี่ลงอย่างอันตราย
เขายังไม่ทันได้ไปหาเธอเลยนะ แต่เธอกลับมาหาเขาเองซะได้
ฮึ
ที่แท้เธอก็อยู่ใต้ตาของเขานี่เอง ไม่ต้องเสียเวลาไปหาอีกแล้ว
เขามองผู้ช่วย ดูเหมือนจะถามโดยไม่ได้ตั้งใจ "ผู้หญิงคนนั้น ชื่ออะไร อยู่แผนกไหน?"
เฉิงหลินตอบโดยอัตโนมัติ "เธอชื่อเวินอี้ เป็นพนักงานฝ่ายการตลาด"
หานมู่เฉิน "อ้อ" แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ผู้ช่วยเฉิง นายดูรู้จักเธอดีนี่นา"
เฉิงหลินได้ยิน ก็ยิ้มอย่างเขินๆ เล็กน้อย "เธอเป็นสาวสวยคนหนึ่งของบริษัทเรา ได้ยินว่ามีเพื่อนผู้ชายหลายคนสนใจเธอ พอดีผมได้ยินมาบ้าง"
หานมู่เฉินหัวเราะเบาๆ อย่างมีความหมาย เสียงทุ้มลึกกวนใจ
"ผู้ช่วยเฉิง ชาตินี้ไม่เคยเห็นผู้หญิงสวยหรือไง ถึงได้มองเห็นแค่แค่นี้?"
เฉิงหลิน: "..."
รู้สึกถูกพูดจาเหน็บแนม ไม่มีความสุขเอาซะเลย