กลางดึก
ในห้องนอนกว้างใหญ่
บนเตียง ผ้าห่มและผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ ร่างสองร่างพันเกี่ยวกันอย่างบ้าคลั่ง
เวินอี้ร้องครางในลำคอ มือทั้งสองข้างเกาะเกี่ยวร่างของชายหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายทั้งร่างอ่อนยวบจนควบคุมไม่ได้
ชายหนุ่มที่อยู่บนตัวเธอ ร่างกายแข็งแกร่ง พละกำลังมหาศาล
กล้ามเนื้อแน่นตึง เปี่ยมไปด้วยพลัง
เธอต้านทานไม่ไหวเลยสักนิด
"ได้โปรด อย่า..."
เสียงออดอ้อนอ่อนหวานปนสะอื้นของหญิงสาว ราวกับลูกแมวน้อยยื่นอุ้งเท้านุ่ม ๆ ออกมา รบกวนจิตใจของชายหนุ่ม
นิ้วเรียวยาวแข็งแรงของเขากดลงบนเอวบางของเธอ ควบคุมทุกอย่างไว้มั่น
เขาโน้มตัวลง ริมฝีปากบางแนบกับแก้มที่ร้อนผ่าวราวกับจะสุกของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงเสน่ห์เย้ายวนใจ
"อย่าอะไร?"
ขนตาของเวินอี้เปียกชื้น นัยน์ตาหม่นหมองด้วยน้ำตา แฝงความเว้าวอน
"อย่าทำแบบนี้กับฉันเลย..."
ชายหนุ่มหัวเราะแผ่ว "มาตอนนี้จะกลับคำ ไม่สายไปหน่อยหรือ?"
"เด็กดี ต่อไปนี้ จะทำให้เธอสบาย..."
ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัวได้ ชายหนุ่มก็บุกตะลุยเข้าโจมตี ยึดครองตำแหน่งสูงสุด
สุดท้าย เธอพ่ายแพ้ถอยร่นล้มเหลวไม่เป็นท่า
ในตอนแรก เธอคิดว่า นี่คือความฝัน
จนกระทั่งสิ่งที่ควรเกิดขึ้นได้เกิดขึ้นแล้ว เธอถึงได้ตระหนกว่า นี่คือเรื่องจริง
เมื่อถูกส่งขึ้นไปถึงจุดสูงสุดโดยสมบูรณ์ เธอตาพร่ามัว เลือนลางระลึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้
คืนนี้ เป็นวันเกิดของหานซวง เพื่อนสนิทของเธอ
เธอได้รับเชิญไปร่วมงานวันเกิดของหานซวง
ในงานเลี้ยง เธอดื่มไปหลายแก้วจนเมา
หานซวงไม่วางใจให้เธอกลับบ้านคนเดียว จึงจัดให้เธอพักในห้องพักแขกของที่บ้าน
แต่ไม่คิดเลยว่า หานซวงที่เมาเหมือนกันจะหวังดีแต่กลับทำพลาด หลงส่งเวินอี้เข้าไปในห้องของพี่ชายตัวเอง
เลยทำให้เกิดเรื่องที่ควรเกิดขึ้น... เกิดขึ้น
...
ฟ้าเริ่มสาง
เวินอี้ตื่นขึ้นจากเตียงด้วยความมึนงง ร่างกายทั้งร่าง ปวดเมื่อยไปหมด
ที่เอวของเธอมีของหนัก ๆ พาดทับอยู่
ก้มมองดู ถึงได้รู้ว่าเป็นแขนของชายหนุ่ม
เวินอี้ตกใจ หันขวับไปทันที ใบหน้าหล่อเหล่าที่งามจนน่าตกใจ เบื้องหน้าพุ่งเข้ามาในดวงตาของเธอ
ใบหน้าชายหนุ่มมีสันกรามชัดเจน หล่อเหลาเป็นสามมิติ
แนวคิ้วลึก ดั้งจมูกโด่งเป็นสัน แนวกรามงดงาม
ยามหลับ ราวกับเทพที่ดูไม่มีพิษภัย เย็นชาและสง่างาม
แต่เมื่อนึกถึงการกระทำที่เลวร้ายดังปีศาจของชายหนุ่มเมื่อคืนนี้
ลมหายใจของเวินอี้ติดขัดเล็กน้อย
ชายหนุ่มตรงหน้า เธอไม่ใช่ว่าไม่รู้จัก
แถมยังเคยพบหน้ามาหลายครั้ง
ก็เพราะเขาคือพี่ชายของหานซวงเพื่อนสนิทของเธอ แถมยังเป็นหัวหน้าใหญ่ของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ตอนนี้ หานมู่เฉิน
แต่ถึงอย่างนั้น เธอกับเขาแทบไม่เคยใกล้ชิดกันเลย
แต่ไม่เคยคิดเลยว่า อยู่มาวันหนึ่ง เธอจะมานอนบนเตียงเดียวกับเขา...
เมื่อคืนนี้ หานซวงไม่ได้จัดให้เธอพักในห้องพักแขกหรอกหรือ?
ทำไม... ถึงมานอนบนเตียงของหานมู่เฉินพี่ชายของเธอได้ล่ะ?
หรือว่า เมื่อคืนนี้เธอตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วเดินหลงเข้าไปในห้องของหานมู่เฉิน?
ในหัวของเวินอี้ยุ่งเหยิง เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอไม่มีกะใจไปคิดเรื่องอื่นอีกแล้ว อยากแค่หนีไปให้เร็วที่สุด
หากถูกหานซวงรู้ว่า เธอกับพี่ชายของหล่อนมาลงเอยกันอย่างงง ๆ วันหลังเจอหน้ากันคงอายน่าดู
เธอขยับแขนของหานมู่เฉินที่พาดอยู่บนเอวของเธออย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ ลงจากเตียง
ตอนเท้าแตะถึงพื้น เธอขาอ่อนจนเกือบล้ม
ฮือ!
เมื่อคืนนี้ ไม่รู้ถูกชายคนนั้นทำอะไรนานเท่าไหร่ ขาเกือบจะพัง
เธอกัดฟัน เหลือบมองไปด้านข้าง
ไม่ไกลออกไป เสื้อผ้าของเธอกับของชายหนุ่มเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
โดยเฉพาะชุดชั้นในของเธอที่ยังติดอยู่กับกางเกงในบ็อกเซอร์สีเทาของชายหนุ่ม...
เวินอี้มองจนแก้มร้อนผ่าว รีบเก็บเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้นซึ่งเป็นของเธอ แล้วสวมใส่กลับคืนทีละชิ้น
จากนั้น เธอหันไปมองชายหนุ่มที่อยู่บนเตียงอย่างระมัดระวัง
ยังไม่ตื่น
เธอโล่งอกเล็กน้อย รีบสาวเท้าจากไปอย่างเงียบ ๆ
...
หานมู่เฉินหลับลึกมากในคืนนี้
สาเหตุหลักคือเมื่อคืนใช้พละกำลังมากเกินไป
พอเขาตื่นขึ้นมา ก็สายมากแล้ว
ตอนตื่น เขาเอื้อมแขนไปกอดโดยไม่ได้คิด
แต่ไม่เจอใคร
เขาค่อย ๆ ลืมตา กวาดสายตามอง อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นนุ่มนิ่มหายไปไหนแล้วไม่รู้
ผู้หญิงคนนั้น จู่โจมเข้ามาในอ้อมแขนเขาเอง พอดูดเขาจนเกลี้ยงแล้วก็หนีไปงั้นหรือ?
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น ที่นอนและผ้าห่มยุ่งเหยิง เสื้อผ้าของเขาเกลื่อนกลาดบนพื้น แต่ของที่เป็นของผู้หญิง หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ถ้าไม่ใช่เพราะกลิ่นหื่นหลังจากเสร็จกิจที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เขาเกือบคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพียงความฝันไปแล้ว
หานมู่เฉินลูบหว่างคิ้ว ความทรงจำเมื่อคืนหลั่งไหลกลับมาทั้งหมด
เมื่อคืนหลังจากสี่ทุ่ม เขากลับถึงบ้านหลังจากไปงานเลี้ยงสังสรรค์ เข้าไปในห้องนอน
หลังจากอาบน้ำง่าย ๆ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง
นึกไม่ถึงว่าจะหลับไปแล้วพบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเพิ่มมาบนเตียง
ผู้หญิงคนนั้นใช้แขนขาพันรัดเขา ลูบคลำและบีบเค้นไปทั่วร่าง
เรือนร่างของหล่อนอ่อนนุ่มอย่างน่าประหลาด และยังแนบแน่นพันเกี่ยวเขา ยั่วยวนร่างกายของเขา
เขาดื่มเหล้ามานิดหน่อย บวกกับเลือดในกายกำลังร้อนแรง จึงห้ามใจไม่อยู่ เอาเธอเสีย
เพียงแต่ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป บนเตียงของเขาทำไมถึงมีผู้หญิงได้นะ?
ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูบ้านของเขาก็ดังสนั่น
"พี่?!"
"พี่ตื่นยัง?!"
ฟังเสียงแล้ว ก็คือน้องสาวที่ 'ฉลาดแกมโง่' ของเขา หานซวง
น้ำเสียงของหานมู่เฉินห้าวลงเล็กน้อย มีความแหบแห้งหลังจากเสร็จกิจ
"มีอะไร?"
หานซวงที่อยู่นอกประตูถาม "พี่ เมื่อคืนฉันพาเพื่อนสนิทคนหนึ่งกลับมาบ้าน ตอนเช้าไม่เห็นตัวคนนั้น พี่เห็นหล่อนบ้างไหม?"
หานมู่เฉินได้ยินดังนั้น รีบลุกขึ้น หาชุดสะอาด ๆ มาใส่ แล้วถึงเดินไปที่ประตู เปิดประตูออก
หานซวงยืนอยู่ที่ประตู มองเขาด้วยแววตาลุ้น ๆ
เขาหันไปมองน้องสาว น้ำเสียงทุ้ม "เมื่อคืนนี้ เธอพาคนกลับมาบ้านหรือ?"
หานซวงพยักหน้า "ใช่"
"เมื่อวานวันเกิดฉัน เชิญเพื่อนสองสามคนมารวมตัวกัน มีเพื่อนคนหนึ่งดื่มมากไป ปกติเขาก็ชอบไปไหนคนเดียว ฉันก็เลยกลัวเขากลับบ้านคนเดียวจะไม่ปลอดภัย เลยพาเขากลับบ้าน หาที่ให้นอน"
นัยน์ตาดำของหานมู่เฉินหรี่ลงอย่างอันตราย "เธอจัดให้นอนที่ไหน?"
หานซวง: "ห้องพักแขกข้าง ๆ ห้องพี่ไง!"
"แต่แปลกมากเลย เมื่อกี้ฉันไปดูมา เห็นผ้าห่มในห้องพักแขกพับไว้เรียบร้อยมาก ไม่มีกลิ่นอะไรเลย เหมือนไม่มีใครไปนอนเลย"
หานมู่เฉินขมวดคิ้ว "เธอแน่ใจนะ... ว่าจัดให้เขานอนในห้องพักแขกข้าง ๆ ห้องฉัน?"
หานซวงพยักหน้า "ใช่"
"ถึงฉันจะเมาหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับไม่รู้หรอกน่าว่าห้องพักแขกของบ้านอยู่ตรงไหน?"
"..."
ฟังน้ำเสียงของหานซวงที่หนักแน่นแล้ว หานมู่เฉินก็นึกขึ้นได้ว่า มีครั้งหนึ่งที่น้องสาวของเขาดื่มจนเมา เอาบ้านหมาเป็นห้องนอนตัวเอง ไปนอนในบ้านหมากับหมาเป็นคืน...
เขากัดฟันเล็กน้อย ถลึงตาใส่หานซวง "คราวหน้า ดื่มเหล้าให้น้อยลงหน่อย!"
หานซวง: "..."
งง
เมื่อวานวันเกิดเธอ ดื่มเยอะหน่อยเป็นอะไรไป?
แล้วพ่อแม่ยังไม่ว่าเธอเลย ก็พี่ชายนี่แหละชอบมายุ่งเรื่องชาวบ้าน
ทันใดนั้น จมูกหล่อนก็สูดดม "พี่ ห้องพี่มีกลิ่นอะไร? กลิ่นแรงจัง?"
พูดแล้ว หล่อนก็อยากเข้าไปดูในห้องของหานมู่เฉิน
หานมู่เฉินรีบยืนขวางหน้าเธอไว้
เพราะตอนนี้ในห้องยังรกอยู่ เปิดให้เห็นไม่ได้
เขาถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "เพื่อนคนนั้นของเธอ ชื่ออะไร?"
สายตาของหานซวงถูกขวางไว้ มองไม่เห็นสภาพในห้อง
ได้ยินดังนั้น หล่อนก็มองเขาอย่างสงสัย "ถามไปทำไม?"
หานมู่เฉิน: "ถามก็ตอบมา อย่าพล่าม"
หานซวงเบ้ปาก "หล่อนชื่อเวินอี้"
เวินอี้?
ชื่อเพราะมาก
หานมู่เฉินกวาดตามองหานซวง "เธอหาตัวหล่อนไม่เจอหรือ?"
หานซวงพยักหน้า "ใช่ หายไปตั้งแต่เช้าเลย"
"ตอนแรกฉันกะจะเรียกให้ตื่นมากินข้าวเช้าด้วยกันนะ แต่หาทั่วแล้วก็ไม่รู้ว่าอยู่ไหน ถามคนอื่นก็บอกไม่เห็น"
หานมู่เฉินขมวดคิ้ว "ไม่เห็นตัว ก็โทรศัพท์สิ?"
หานซวงเพิ่งนึกได้ ตบหน้าผากตัวเอง "โอ๊ะ ใช่!"
"ลืมไปเลย ฉันโทรหาเขาได้นี่นา!"
"พอรีบปั๊บ ก็ชอบลืม!"
หานมู่เฉิน: "..."
ไอคิวแค่นี้ เขาไม่อยากยอมรับเลยว่าเป็นน้องสาว
หานซวงรีบควักมือถือออกมา กดโทรหาเวินอี้