อะไรนะ?
เวินอี้เบิกตากว้าง มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ "คุณล้อเล่นหรือเปล่า?"
หานมู่เฉินหัวเราะเยาะ "คุณคิดว่าผมล้อเล่นเหรอ?"
"ไม่ใช่หรือไง?"
"ก็ได้ เดี๋ยวผมจะบอกคุณเองว่าผมล้อเล่นหรือเปล่า"
ไม่ทันให้เวินอี้ได้ตั้งตัว ริมฝีปากบางของชายหนุ่มก็กดลงมาทันที
"อื้อ..."
ริมฝีปากนุ่มนิ่มของเวินอี้ถูกชายหนุ่มประกบครอบครองอย่างไม่ทันตั้งตัว
ไม่เพียงแค่ประกบ แต่เขายังแทรกลิ้นเข้ามาเปิดกลีบปากของเธอ รุกรานอย่างดุดัน
ริมฝีปากของเธอถูกเขาแต่เพียงผู้เดียว ปล่อยให้เขาตักตวงเอาสมบัติอย่างเอาเป็นเอาตาย
รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงเสียดสีของน้ำลายที่ทำให้เธอหน้าแดงระเรื่อ
ในขณะเดียวกัน มือใหญ่ของชายหนุ่มก็ลูบไล้ลงบนเอวคอดของเธอ ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปช้าๆ
ราวกับมีกระแสไฟฟ้า แผ่ซ่านเข้าไปในผิวของเธอผ่านผ้าบางๆ ที่สวมใส่อยู่
เวินอี้รู้สึกขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ เธอใช้มือข้างหนึ่งยันหน้าอกเขาไว้แน่น อีกมือหนึ่งก็ตีเขาไปด้วย
หวังจะหยุดการกระทำที่เกินเลยของเขา
แต่เรี่ยวแรงของเธอเมื่อเทียบกับผู้ชายแล้ว ยิ่งนักก็เล็กน้อยเกินไป
กว่าชายหนุ่มจะยอมปล่อยริมฝีปากของเธอ
ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำไปหมดแล้ว
เธอหอบหายใจ เอ่ยอย่างจนปัญญา "อย่า..."
"อย่าที่นี่..."
หานมู่เฉินประคองใบหน้าแดงเรื่อของเธอขึ้นมา สายตามีความร้อนแรงเปล่งประกาย
"ถ้างั้นไปที่ห้องผม เราจะทำกันให้ดีๆ"
เวินอี้ตกใจ รีบปฏิเสธ "ไม่ได้ ฉันไม่ต้องการทำกับคุณ..."