ของขวัญถูกแบ่งเรียบร้อยแล้ว
คุณแม่ของหานซวงสั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารให้เต็มที่ คืนนี้จะได้กินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ
เมื่ออาหารถูกจัดเตรียมเสร็จ ทั้งครอบครัวก็ทยอยกันขึ้นโต๊ะ
คุณแม่หานบอกให้เวินอี้ไม่ต้องเกรงใจ อยากกินอะไรก็กินได้ตามสบาย ให้ถือว่าที่นี่คือบ้านของตัวเอง
เวินอี้สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของครอบครัวนี้ จึงยิ้มพร้อมกับพยักหน้า "ได้ค่ะ"
คุณแม่หานคีบเนื้อให้เวินอี้ชิ้นหนึ่ง แล้วถามยิ้มๆ "เสี่ยวอี้ ยังไม่เคยถามเลย ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว?"
เวินอี้: "ยี่สิบสามปีแล้วค่ะ"
คุณแม่หาน: "อายุเท่ากับลูกสาวฉันเลย เพิ่งจบมหาวิทยาลัยใช่ไหม?"
เวินอี้พยักหน้า "ใช่ค่ะ จบจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน"
หานซวงอดไม่ได้ที่จะพูด "แม่ หนูอี้เรียนเก่งมากที่โรงเรียนของเรานะ คะแนนเป็นที่หนึ่งของชั้นทุกครั้ง ทุกปีเป็นคนแรกที่ได้ทุนรัฐบาลอีกด้วย!"
คุณแม่หาน: "แบบนั้นเองเหรอ เสี่ยวอี้เก่งจริงๆ เธอต้องเรียนแบบอย่างจากเธอให้มากๆ นะ!"
หานซวง: "แล้วเธอยังเป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัยอีกนะ ผู้ชายที่ตามจีบมีเป็นตั้งมากมาย ทุกวันได้รับดอกไม้กับจดหมายรักจากผู้ชายเต็มไปหมด"
เวินอี้โดนชมจนหน้าซื่อๆ "ไม่ได้เลิศเลอขนาดนั้นหรอกนะคะ"
อันที่จริง ดอกไม้กับจดหมายรักพวกนั้น เธอไม่เคยรับเลยสักครั้ง
จู่ๆ หานมู่เฉินก็ส่งเสียง "ฮึ" ออกมาโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
เวินอี้มองเขาอย่างฉงน
ไม่รู้ว่าเขาทำเสียงแบบนั้นไปทำไม
คุณแม่หานสายตามีแววคิดอะไรบางอย่าง "เสี่ยวอี้ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม มีแฟนแล้วหรือยัง?"