เมื่อเวินอี้พุ่งตัวเข้าไปหาชายหนุ่ม สมองของเธอชัตดาวน์ทันที
เพราะว่านี่ไม่ใช่บทที่เธอวางแผนไว้ล่วงหน้า
เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
“รีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เวินอีกัดริมฝีปาก รู้สึกมีปากก็พูดไม่ออก
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
ชายหนุ่มยิ้ม “งั้นก็ตั้งใจสิ”
เวินอี้:“...”
ฝีมือการกลับด้านขาวเป็นดำ เขาเล่นได้อย่างชำนาญ
เธอขี้เกียจจะตอบโต้แล้ว สายตากวาดไปเห็นสร้อยคอที่อยู่ข้างขาของเขา จึงคิดจะลุกขึ้นไปหยิบ
แต่ไม่ทันคิด ชายหนุ่มใช้มือใหญ่กดเอวของเธอไว้ แล้วดึงเธอกลับเข้าไปในอ้อมแขนอีกครั้ง
มือทั้งสองข้างของเธอถูกบังคับให้ท้าวอกเขา
สัมผัสแข็งกระด้าง ฝ่ามือยังรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจอันแข็งแรงของเขา
“เมื่อกี้ที่ห้องน้ำชั้นล่าง จูบกับฉันรู้สึกยังไงบ้าง?”
แก้มของเวินอี้ร้อนผ่าว เรื่องแบบนี้ เขายังกล้าถาม เธอยังไม่กล้าตอบเลย
“ก็เฉยๆ”
หานมู่เฉินใช้นิ้วเรียวสวยกอดต้นคอของเธอไว้
“ถ้าเฉยๆ งั้นลองอีกครั้งเป็นไง?”
“ไม่ อย่า...”
เวินอี้กำลังจะปฏิเสธ ชายหนุ่มก็ออกแรงกดเธอเข้าหาเขา
ริมฝีปากที่บวมชาของเธอถูกเขาอมไว้อีกครั้ง
เขาอมริมฝีปากเธอเหมือนอมขนมชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง ค่อยๆ บดเคี้ยวและลิ้มรสซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างอดทน
เวินอี้นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงดิ้นรนต่อต้านโดยไม่รู้ตัว
“อื้มมม...”
แต่ชายหนุ่มพลิกตัวเพียงครั้งเดียวก็กดเธอลงบนโซฟา