เวินอี้นั่งลงที่โต๊ะทำงาน นึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ
ทำไมต้องซวยไปชนเข้ากับเขาพอดีด้วยนะ?
ตอนนี้เขารู้จักเธอแล้ว เธอคงไม่ซวยถึงขั้นนั้นใช่ไหม?
ช่างเถอะ ค่อยๆ เดินไปทีละก้าว
ถ้าไม่ไหวก็ลาออก แล้วหนีไปให้ไกล
ในขณะที่เวินอี้กำลังใจไม่ดี บริษัทกลับฮือฮากันไปทั่ว
เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งตบไหล่เธอเบาๆ
“เวินอี้ รีบดูกลุ่มบริษัทสิ”
“ตอนที่ประธานเพิ่งมาถึงบริษัท มีผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของประธาน ไม่รู้ว่าใครถ่ายรูปไว้แล้วส่งเข้าล่ะ”
อะไรนะ?
มีรูปส่งในกลุ่มบริษัท?
เปลือกตาเวินอี้กระตุก เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูกลุ่มบริษัท
ข้อความถูกรัวจนเต็มจอ เธอเลื่อนหามานานกว่าจะเจอรูปแผ่น
แต่รูปนั้นถ่ายจากด้านหลังของเธอที่พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดหานมู่เฉิน ไม่เห็นหน้า
เวินอี้ถอนหายใจเบาๆ แล้วค่อยๆ กล้าดูรายละเอียดในรูป
เพิ่งรู้ว่าตัวเธอเอง อยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ ดูเล็กกระจิ๋วเพียงใด
เขาร่างกายกำยำแข็งแรง ต่อให้ใส่สูท เส้นกล้ามเนื้อที่ชัดเจนก็เปล่งประกายเสน่ห์
ส่วนเธอที่พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ตัวเล็กเหมือนฟิกเกอร์ตัวหนึ่งของเขา
แต่เวินอี้ก็ไม่ได้สูงมาก แค่ 164 เซนติเมตร
ได้ยินว่าหานมู่เฉินสูงเกือบ 190 เซนติเมตร
เพราะงั้นเวลายืนข้างๆ เขา ดูเล็กก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
รูปนี้ดูเหมือนถ่ายแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่ถึงแม้จะถ่ายไม่ทันระวัง ใบหน้าหล่อเหลาของหานมู่เฉินที่ไม่มีมุมอับก็ยังงดงามเกินมนุษย์
ด้านล่างมีแต่คนชมความหล่อของเขา
[ว้าว ประธานเราหล่อเกินไปแล้ว วันนี้ก็โดนเขาหล่ออีกแล้ว!]
[หน้าตาเกินมนุษย์ หุ่นเกินมนุษย์ ความสามารถเกินมนุษย์ ราคาตัวเกินมนุษย์ โลกนี้จะมีผู้ชายที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ได้ยังไง อยากไปเกิดเป็นผู้หญิงที่พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดเขาจังเลย]
[กลิ่นตัวของประธานต้องหอมแน่ๆ ไม่ต้องพูดถึง ผู้หญิงที่พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดเขาต้องหอมจนมึนไปเลยใช่ไหม?!]
[อิจฉาตาร้อนเลย!]
เวินอี้: “...”
เกินจริงไปหน่อย
[แต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่? มีใครเห็นหน้าเขาบ้างไหม?]
[เลขา สามวินาที ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมดของผู้หญิงบ้าบิ่นคนนั้น!]
เห็นกลุ่มบริษัทที่ข้อความถูกรัวจนเต็มจอ เวินอี้ไม่กล้าดูต่อ รีบวางโทรศัพท์ลง
ทันใดนั้น เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งเดินผ่านเวินอี้
“เวินอี้ ผู้หญิงในรูปคนนั้นไม่ใช่เธอใช่ไหม?”
เวินอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อถูกถามแบบตรงๆ เธอปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ "ไม่ใช่ฉัน"
เพื่อนร่วมงานหญิงตวนเจียเจียกวาดตามองเวินอี้ขึ้นลง "แต่เธอกับผู้หญิงในรูปใส่เสื้อผ้าเหมือนกันเป๊ะเลย"
วันนี้เวินอี้ใส่เสื้อถักสีชมพู กับกระโปรงยาวลายดอกไม้ ดูอ่อนหวานสุภาพเรียบร้อย
ตรงกับผู้หญิงในรูปพอดี
อีกอย่างวันนี้เธอไว้ผมมวย ก็ตรงกับผู้หญิงในรูปอีก
เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ พากันมองมา แล้วพูดพร้อมกัน
"จริงด้วย!"
"ดูจากด้านหลัง ก็คล้ายเวินอี้"
เวินอี้ได้ยินแบบนั้น ก็ไม่กล้าปฏิเสธอีกต่อไป
ตวนเจียเจียเห็นท่าทางเวินอี้ พูดเหน็บแนม
"เวินอี้ เธอมีชั้นเชิงดีนี่นา ต่อหน้าคนทั้งบริษัทพุ่งเข้าใส่ประธานเรา อยากเป็นคุณนายประธานหรือไง?"
คนอื่นๆ ก็ส่งสายตาหลากหลายแบบมาให้เวินอี้
เวินอี้ขมวดคิ้ว อธิบาย "เปล่า เช้านี้ไม่รู้ว่าใครชนฉัน ฉันถึงได้พลาดพุ่งไปโดนตัวประธาน"
"ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
ตวนเจียเจียหัวเราะเย็น เธอไม่ชอบเวินอี้ที่ชอบทำเป็นบริสุทธิ์ผุดผ่องมานานแล้ว
แท้จริงกลับเจ้าเล่ห์เพทุบาย
"ใครจะเชื่อ!"
"เธอใช้ความสวยของตัวเอง แอบไปคุยกับผู้ชายในบริษัทมากมาย แล้วยังไม่พอใจอีก มาคุยกับประธานอีก"
"แต่เธออย่าหวังสูงเกินไป ประธานจะไม่มองผู้หญิงอย่างเธอหรอก"
เวินอี้ขมวดคิ้ว "ฉันไม่ได้แอบไปคุยกับผู้ชายในบริษัท"
เธอไม่เคยแม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำ
ก็แค่บางคนชอบอิจฉาคนอื่น พยายามใส่ร้าย
เรื่องแบบนี้เธอเคยเจอมาก่อน แต่ไม่คิดว่าพอออกมาทำงานจะยิ่งแย่ลงไปอีก
ตวนเจียเจียพูดประชด "ถ้าเธอไม่ได้ไปคุยกับผู้ชายในบริษัท งั้นทำไมพวกเขาถึงหลงเธอขนาดนั้น?"
"ไม่เว้นวันก็ส่งดอกไม้ ส่งจดหมายบอกชอบ ส่วนตัวแล้ว เธอคงเล่นกับพวกเขาอย่างสนุกแน่ๆ เลยใช่ไหม?"
ที่แย่กว่านั้นคือ แฟนที่คบกันในบริษัทมากว่าครึ่งปี ก็เพราะไปหลงรักคนอื่นไปชอบเวินอี้ เลยบอกเลิกกับเธอ
ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเวินอี้!
เวินอี้ลุกขึ้นยืน สายตาเย็นชา "ตวนเจียเจีย ใส่ร้ายฉันมากมายขนาดนี้ มีหลักฐานไหม?"
"ไม่มีหลักฐาน ก็หุบปากไป มิฉะนั้นฉันไม่ว่าฉันจะฉีกปากเธอ"
"เธอ..."
ตวนเจียเจียโกรธจนหน้าแดง กำลังจะพูดอะไรต่อ
เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา
"เวินอี้อยู่ไหม?!"
คนที่เข้ามาคือหัวหน้าฝ่ายการตลาด หลิวเหนียน
เห็นหัวหน้าฝ่ายการตลาดมา ตวนเจียเจียก็ไม่สะดวกจะหาเรื่องเวินอี้ต่อไป จึงหุบปากไป
เวินอี้มองหลิวเหนียน แล้วตอบ "หัวหน้า ฉันอยู่นี่"
หลิวเหนียนพูดอย่างเป็นทางการ "เมื่อกี้มีโทรศัพท์จากข้างบน ให้เธอไปที่ห้องทำงานของประธานหน่อย"
เปลือกตาเวินอี้กระตุก "ตอนนี้เลยเหรอ?"
หลิวเหนียนพยักหน้า "อือ ไปเร็วเข้า"
เวินอี้กัดริมฝีปาก ใจเต้นไม่เป็นสุข
แต่คิดไปคิดมา สิ่งที่ต้องเจอก็ต้องเจอ หลบไปก็ไม่ใช่ทางแก้
พูดให้กระจ่างก็จบ
อีกอย่าง เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดเธอทั้งหมด
ถามใจตัวเองดู ถ้าเธอผิด แล้วเขาล่ะ ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อยหรือ?
เวินอี้คิดแล้วก็ตัดสินใจไปห้องทำงานของประธาน
พอเธอออกไป ฝ่ายการตลาดก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
เพื่อนร่วมงานหลายคนส่งสายตาหลากหลาย กระซิบกระซาบกัน
เพราะห้องทำงานของประธานอยู่ชั้นที่ 40 นอกจากประชุมสำคัญ ก็แทบไม่มีโอกาสได้เหยียบสถานที่ศักดิ์สิทธิ์นั้น
โดยเฉพาะพนักงานเล็กๆ อย่างพวกเขา ยิ่งไม่มีโอกาสใกล้ชิด
แล้วข้างบนโทรศัพท์เรียกเวินอี้ไปห้องทำงานของประธาน?
มีความคิดอะไรกันแน่?
"พวกเธอว่า ข้างบนโทรมาสั่งให้เวินอี้ไปห้องทำงานประธานทำไม?"
"ใครจะรู้"
"หรือว่าเรื่องเมื่อเช้าที่เวินอี้ไปชนประธานในล็อบบี้บริษัท?"
"ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ประธานเรียกเวินอี้ไปคิดบัญชีแน่นอน!"
ตวนเจียเจียพูดอย่างสะใจ "ดีจะตาย ถูกไล่ออกจะได้ไม่ต้องเป็นเพื่อนร่วมงานกับผู้หญิงแสร้งบริสุทธิ์แท้จริงสำส่อนอย่างเวินอี้"