เวินอี้ถูกจัดห้องให้เรียบร้อยแล้ว ก็เอาข้าวของตัวเองออกมาวาง แล้วจัดเล็กน้อย
ของที่เธอเอามาไม่มาก ชุดสองสามชุด แล็ปท็อปสำหรับทำงานหนึ่งเครื่อง กับเอกสารสำคัญบางอย่าง
ของใช้ที่หานซวงเตรียมไว้ให้ก็ครบครัน ไม่ต้องเตรียมอะไรเพิ่ม
จัดของเสร็จ เธอก็ถูกหานซวงเรียกไปกินข้าวเย็น
สมจริงอย่างที่คิด โต๊ะกินข้าวสี่เหลี่ยมใหญ่ โต๊ะหนึ่งมีกับข้าวสิบกว่าเมนู แต่มีแค่เธอกับหานซวงกินสองคน
เวินอี้ถาม "พ่อแม่เธอไปเที่ยวต่างประเทศ กลับมาเมื่อไหร่"
หานซวงยักไหล่ "ไม่รู้สิ เที่ยวมาเกินครึ่งเดือนแล้ว ตามนิสัยพวกเขา ไม่กลับมาหลายเดือนแน่ๆ"
เวินอี้อดอิจฉาไม่ได้ "พ่อแม่เธอสบายจริงๆ"
หานซวง "ก็เพราะบริษัทให้พี่ชายฉันบริหารแล้ว พวกเขาถึงมีเวลาไปเที่ยวไง"
พอพูดถึงหานมู่เฉิน เวินอี้ก็เงียบอีก
ไม่รู้จะพูดอะไรเกี่ยวกับเขาดีจริงๆ
หานซวงไม่รู้ว่าเวินอี้คิดอะไรอยู่ในใจ กะพริบตาถาม "เมื่อวานฉันให้พี่ชายดูแลเธอในบริษัทดีๆ ยังไง เขาดูแลเธอหรือเปล่า"
เวินอี้ได้ยิน แทบจะสำลัก ไอไปหลายที
หานซวงรีบส่งน้ำให้ "กินระวังๆ อย่าเพิ่งสำลัก ดื่มน้ำหน่อย"
เวินอี้ดื่มน้ำไปสองสามอึก ถึงจะหาย
หานซวงช่วยตบหลังเธอ "ฉันพบว่า ทำไมทุกทีที่พูดถึงพี่ชายฉัน เธอตกใจใหญ่ทุกทีเลยนะ"
เวินอี้ไม่รู้จะอธิบายยังไง "ฮี่ฮี่ ก็เขาเป็นเจ้านายฉันนี่นา กลัวนิดหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ"
หานซวง "เฮ้อ จะไปกลัวเขาทำไม เขาก็แค่เก่งเฉพาะในบริษัท ที่บ้านยังต้องเป็นเบี้ยเป็นไพร่ให้ฉันเลย!"
"ฟังฉันสิ ทำเหมือนฉันสิ ใช้เขาเหมือนหมาไปเลยก็ได้!"