เวินอี้พูดไม่ทันจบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
เธอหายใจติดขัดขึ้นมาทันที ร่างกายก็ขยับไปมาด้วยความกระสับกระส่าย
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ มีคน..."
หานมู่เฉินขมวดคิ้ว มือใหญ่รั้งเอวบางที่บิดไปมาของเธอไว้แน่น
เอวบางๆ แบบนี้ขยับที ไม่ธรรมดาจริงๆ
น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำ "อย่าขยับ!"
เวินอี้ดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงบางอย่าง ก็ไม่กล้าขยับอีกต่อไป
ทั้งตัวมุดลงไปในผ้าห่ม
เสียงเคาะประตูยังคงดังต่อเนื่อง
"พี่ชาย พี่กลับมาแล้วเหรอ?"
เป็นเสียงของหานซวง
หานมู่เฉินขมวดคิ้ว เด็กนี่มาไม่เลือกเวลา มาตอนนี้ได้ยังไง
หานซวงไม่ได้รับการตอบรับ ก็เรียกด้วยความสงสัยอีกครั้ง
"พี่ชาย?"
"ถ้าพี่ไม่ตอบ ฉันจะเปิดประตูเข้าไปแล้วนะ?"
เวินอี้ทนนอนนิ่งไม่ไหว จึงอดไม่ได้ที่จะพูดกับชายที่กดทับเธออยู่นิ่งๆ ว่า "ตอบเธอเร็วเข้า อย่าให้หานซวงเข้ามา"
ถ้าหานซวงเห็นเธอถูกหานมู่เฉินกดทับอยู่ตอนนี้ หน้าเธอคงแทบไม่มีเหลือ
หานมู่เฉินก้มตามองเธอ มุมปากยกยิ้ม "ยังไง กลัวว่าเธอจะรู้ว่าฉันกับเธอมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมเหรอ?"
เวินอี้แก้มแดงขึ้น "อย่าเล่นแบบนี้ได้ไหม?"
ชายหนุ่มเห็นใบหน้าสวยสดใสงดงามของเธอ ตัวตนที่ร้ายกาจในกระดูกก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เขายกยิ้มมุมปาก พยักหน้าเข้ามาใกล้เธอ
"เรียกฉันว่าพี่ชายที่รัก ขอร้องเธอ ฉันอาจจะยอมตอบก็ได้"