ในตอนที่ชายคนนั้นกำลังจะได้ใจความพอดี
ที่หน้าประตูก็มีเสียงเคาะดัง ปัง ๆ ๆ
ทุกการเคลื่อนไหวหยุดชะงักลงทันที
"พี่คะ ตอนนี้เวินอี้ไม่อยู่ในห้อง พี่พอเห็นเธอบ้างไหม?"
เป็นเสียงของหานซวงอีกครั้ง
เวินอี้มีประกายดีใจวาบขึ้นในดวงตา เพื่อนรักของเธอมาช่วยเธอแล้ว
หานมู่เฉินขมวดคิ้ว น้องสาวแท้ ๆ ของเขาแท้จริง ชอบมาขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ของเขาในเวลาสำคัญทุกที
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากพูดอะไร คนใต้ร่างของเขาก็เอ่ยตอบขึ้นมาทันใด
"ซวง ฉันอยู่ตรงนี้"
หานซวงชะงักไป "อี้อี้ เธอนัดฉันเวลานี้มาเล่นเกมด้วยกันไม่ใช่หรือไง ไปอยู่ในห้องพี่ชายฉันได้ยังไง?"
หานมู่เฉินยังไม่ทันตั้งตัว เวินอี้ก็ฉวยโอกาสผลักเขาออกไป
แล้วรีบถอยห่างจากเขาอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงของตัวเองให้เรียบร้อย
เธอจัดไปพลางตอบไปพลาง "ฉันมีเรื่องงานต้องถามพี่ชายเธอ เลยเข้ามาหา"
กระดุมชุดนอนบนตัวเธอ ถูกชายคนนั้นแกะออกไปเกินครึ่งแล้ว มือเธอก็สั่นไปด้วย มัดอยู่ตั้งนานก็ยังไม่ติดสักที
หานมู่เฉินมองท่าทางวุ่นวายของเธอ รู้สึกทั้งโมโหทั้งขำ
หานซวง: "อี้ งั้นฉันเข้าไปนะ?"
เวินอี้รีบห้าม "อย่าเพิ่งเข้า ฉันถามได้ความเกือบหมดแล้ว อีกแป๊บเดียวก็ออกไปแล้ว"
หานซวง: "?!"
ถึงจะสงสัย แต่ก็ไม่ได้เข้าไป
อาจจะเป็นการคุยความลับทางการค้าอะไรสักอย่างก็ได้
เวินอี้ใช้ความพยายามอย่างมากในการจัดตัวเองจนเรียบร้อย สายตาที่เหลือบเห็นหานมู่เฉินยังคงมองเธออย่างสำราญใจอยู่ตลอด
เธอทนไม่ไหว จึงจ้องเขากลับไปทีหนึ่ง
โชคดีที่เธอเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า นัดเวลาหานซวงมาเล่นเกมด้วยกัน
พอถึงเวลานัด หานซวงก็จะมาหาเธอเองโดยธรรมชาติ
ถ้าหานซวงไม่มาทันเวลาละก็ คาดว่าเธอคงได้ตกเป็นของชายบ้านี่ไปแล้ว
เวินอี้ชูสร้อยคอที่ข้อมือให้ชายคนนั้นดู เพื่อประกาศชัยชนะของเธอ "ฉันไปก่อนนะ เธอทำใจไว้ให้ดี"