เวินอี้ได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็แดงขึ้นมาทันทีที่อดไม่ได้
อะไรกันที่ว่าได้เป็นลูกสะใภ้ของพวกเขา?
พูดแบบนี้เหมือนกับว่าเธออยากเป็นภรรยาของเขาเสียจริงๆ ยังงั้นแหละ
“ไม่ใช่อย่างนั้น!”
“เมื่อวานคุณลุงคุณป้าที่บ้านกลับมา แล้วเอาของขวัญมาให้ฉัน พวกเขามีน้ำใจ ฉันก็ควรจะตอบแทนพวกเขาด้วยของขวัญบ้างสิ”
หานมู่เฉินทำเสียง “อ้อ” ยาวเหยียด “ตั้งใจกับพ่อแม่ฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ต่อไป จะคิดจะเลี้ยงดูพวกเขาด้วยหรือเปล่า?”
“คุณ...”
เวินอี้หน้ายังแดงอยู่ พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง
เธอเสียเปรียบเพราะพูดไม่เก่ง
โดยเฉพาะเวลาต้องเจอกับปากไม่ดีของหานมู่เฉิน
หานมู่เฉิน: “หลังเลิกงาน ฉันจะไปกับเธอเอง”
เวินอี้: “ไม่ต้องแล้ว ฉันไปคนเดียวได้”
หานมู่เฉินพูดอย่างใจเย็น “เมื่อกี้ฉันเพิ่งรับปากกับแม่ฉันเอง ว่าหลังเลิกงานจะพาเธอกลับบ้าน ถ้าฉันไม่กลับไปกับเธอ ฉันก็ไม่รู้จะไปอธิบายกับท่านยังไง”
เวินอี้พูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง “กลับไปแล้ว ฉันจะไปอธิบายกับท่านเอง”
หานมู่เฉิน: “อืม แล้วฉันก็ต้องโดนด่าก่อนล่วงหน้าสินะ?”
เวินอี้: “...”
ทำอะไรเขาไม่ได้จริงๆ ด้วย
“อาจจะใช้เวลานานหน่อย กลัวว่าเสียเวลาอันมีค่าของคุณประธานผู้ยิ่งใหญ่”