เวินอี้มาถึงฝ่ายการตลาด สอบถามเพื่อนร่วมงานที่เคยคุยกันสองสามคนเกี่ยวกับความคืบหน้าของเรื่องบ้าน ได้ข้อมูลมาพอสมควร
เธอวางแผนว่าจะใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ไปดูบ้าน ถ้าถูกใจก็เซ็นสัญญาแล้วย้ายเข้าไปเลย
หานมู่เฉินมาที่ออฟฟิศ เพิ่งนั่งลงได้ไม่นานก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผู้ช่วย เรียกให้เข้ามาหา
เฉิงหลินเดินเข้ามา "คุณประธาน เรียกผมหรือครับ?"
หานมู่เฉินเงยหน้าขึ้น ปากกาในมือที่เรียวสวยของเขาหมุนไปมาอย่างคล่องแคล่ว
"บริษัทยังมีหอพักพนักงานว่างอีกไหม?"
เฉิงหลิน: "ไม่มีแล้วครับ แจกจ่ายหมดตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว"
""""""""
หานมู่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง "สั่งซื้อหอพักพนักงานชุดใหม่โดยเร็วที่สุด"
เฉิงหลินสงสัย "คุณประธาน ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงคิดจะสั่งหอพักพนักงานใหม่ล่ะครับ?"
"แล้วก็ งบประมาณที่ต้องใช้ในส่วนนี้ก็ไม่ใช่น้อย ๆ นะครับ"
อย่างน้อยก็ต้องเป็นหลายร้อยล้าน เพราะบริษัทมีพนักงานเยอะขนาดนั้น
ถึงจะไม่รับประกันว่าพนักงานทุกคนจะได้ห้อง แต่ถ้าจะทำหอพักพนักงานทั้งที ก็ต้องไม่ใช่แค่หลักสิบหรือหลักร้อยห้องแน่นอน
หานมู่เฉิน: "งบประมาณไม่ใช่ปัญหา เธอไปจัดการเถอะ"
เฉิงหลินพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินออกไป
หลังเลิกงาน
เวินอี้ตามที่นัดหมาย มาที่ลานจอดรถใต้ดินอีกครั้ง
หานมู่เฉินนั่งรอเธออยู่ในรถจริง ๆ ด้วย
เสื้อสูทของเขาถอดออกไปแล้ว เหลือแค่เสื้อเชิ้ตสีดำตัวเดียว
กระดุมเสื้อปลดออกสองเม็ด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่งดงาม อวดความเซ็กซี่ที่แอบแฝงอยู่บาง ๆ
เขาพิงพนักพิงอย่างเกียจคร้าน ข้อศอกข้างหนึ่งวางบนขอบหน้าต่าง อีกข้างหนึ่งเคาะพวงมาลัยเบา ๆ เป็นจังหวะ
เวินอี้แอบด่าในใจ แต่งตัวเหมือนคนแต่ทำตัวไม่เหมือนคน
แต่เธอก็ยังเดินไปขึ้นรถ
ก็ยังเป็นที่นั่งข้างคนขับเหมือนเดิม
เวินอี้รัดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ ก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มดังขึ้น
"ไปห้างไหน?"
เวินอี้บอกที่อยู่ของห้าง