เวินอี้คิดในใจ ไอ้หน้าเทพแต่ใจดำนี่
เธอกัดฟัน ก้มหน้าลง แล้วกัดคางเขาอย่างแรง
ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บเล็กน้อย คลายมือที่วางอยู่บนเอวเธอลง
เวินอี้ฉวยโอกาสผลักเขาออก รีบลุกขึ้นยืน "ฉันกัดหัวแกแทน!"
จากนั้น ก่อนที่ชายหนุ่มจะทันตั้งตัว เธอรีบหมุนตัวแล้ววิ่งหนีไปทันที
ถ้าไม่หนีตอนนี้ จะรออะไรอีก
เธอวิ่งไปที่ประตู เปิดออก แล้วหายลับไปจากสายตาหานมู่เฉินในพริบตา
หานมู่เฉินมองผู้หญิงที่หนีรอดไปต่อหน้าอีกครั้ง ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
เขายกมือขึ้น ลูบรอยที่เพิ่งถูกกัด
รอยฟันสองแถวชัดเจน
ปลายนิ้วเปื้อนเลือดเล็กน้อย
หา กัดได้โหดจริง
เขาจ้องไปทางที่หญิงสาวหายไป ยกมุมปากยิ้ม "คืนนี้ไม่ล้างแค้นไม่ใช่คน ขอดูสิว่าฉันจะจัดการเธอยังไง"
เวินอี้รีบวิ่งกลับห้อง พร้อมกับล็อกประตู
คิดถึงที่เพิ่งกัดหานมู่เฉินไป เช็ดปากได้สาแก่ใจ อารมณ์ดีขึ้นมาก
แต่พอคิดต่อไปว่าสร้อยคอของเธอยังอยู่กับเขา เธอก็ยิ้มไม่ออกทันที
แย่แล้ว สร้อยคอเธออยู่ในมือเขา เพิ่งทำให้เขาโกรธไป เขาจะผูกพยาบาทแล้วไม่คืนสร้อยให้เธอหรือเปล่านะ?
เวินอี้ตีหัวตัวเองด้วยความฉุนเฉียว
ผิดพลาดเพียงครั้งเดียว กลายเป็นเสียใจไปตลอด ตอนนั้นนึกถึงความสะใจ ทำไมลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปได้นะ?
ตอนนี้ก็กลัวแค่ว่าเขาจะเอาสร้อยคอไปขู่เธอ
แต่ก็โทษเธอไม่ได้ ใครใช้ให้เขามาแกล้งเธอ ให้เธอจูบเขาล่ะ