กว่าสิบห้านาทีผ่านไป
เวินอี้ก็ได้แต่นั่งซึมๆ อยู่บนเบาะข้างคนขับของหานมู่เฉินอย่างงงๆ
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ท่าทางสบายๆ เกียจคร้าน แต่ออกจะสูงส่งและสง่างาม
ดวงตาสีดำสนิทของเขาจ้องมองเธอ ก่อนจะเอนตัวเข้ามาหา ความกดดันที่พุ่งเข้ามาปะทะ ทำให้เธอทั้งตัวสั่นสะท้าน
หัวใจดวงน้อยๆ ของเวินอี้เต้นไม่เป็นจังหวะโดยไม่รู้ตัว เธอจึงถอยหลังออกไปโดยอัตโนมัติ
"เธอจะทำอะไร?"
หานมู่เฉินเลิกคิ้ว "จะช่วยเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไง"
แก้มของเวินอี้แดงขึ้น เธอรีบปฏิเสธ "ไม่ต้อง ฉันคาดเองได้"
พูดจบ เธอก็รีบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดอย่างมั่วๆ
ดูเหมือนชายหนุ่มจะขำกับท่าทางวุ่นวายของเธอ เขามองเธอแล้วหัวเราะเบาๆ
เวินอี้อดไม่ได้ที่จะช้อนตามองเขาอย่างฉุนๆ แล้วก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที ตัวเองมานั่งรถเขาได้ยังไงกันนะ?
นี่มันไม่ต่างอะไรกับการยื่นคอเข้าหามีดเลยนี่นา?
หานซวงโบกมือลาเธอนอกหน้าต่างรถ "อี้อี้ เดินทางปลอดภัยนะ กลางคืนรอกลับมาด้วยล่ะ!"
เวินอี้ได้สติ จึงโบกมือตอบหานซวงด้วย "ได้ พี่สาว ไว้เจอกัน"
หานซวงยังเป็นห่วง กำชับอีก "พี่ชาย ดูแลเวินอี้ดีๆ ด้วยนะ อย่ามาแกล้งเธอที่บริษัทล่ะ!"
หานมู่เฉินเหลือบมองเวินอี้ ยิ้มบางๆ "วางใจได้ ฉันจะดูแลเธออย่างดีเลยล่ะ"
เวินอี้: "..."
ขนลุกซู่
ชายหนุ่มเหยียบคันเร่ง รถก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
รถแล่นมาได้ครึ่งทาง
น้ำเสียงขี้เกียจของหานมู่เฉินดังขึ้น "คุณหนูเวิน ใจกล้าจริงๆ นะเนี่ย กล้าขึ้นรถผมซะได้ ไม่กลัวผมจะจับเธอไปขายหรือไง?"