เมื่อเห็นเวินอี้ทำหน้าเหม่อค้าง หานซวงก็หัวเราะออกมาสองที “ล้อเล่นน่ะ ถ้าจะค้างบ้านเธอจริง ๆ ฉันต้องบอกพ่อแม่ก่อนแน่นอน!”
“อีกอย่าง ฉันก็ชินกับการนอนในรังหมาของตัวเองมากกว่า”
ถึงอย่างไร บ้านทองบ้านเงินก็สู้รังหมาของตัวเองไม่ได้
“ดึกมากแล้ว ฉันต้องกลับก่อน”
เวินอี้รีบเอ่ย “งั้นฉันไปส่งนะ”
หานซวง: “ไม่ต้องหรอก ฉันเคยมาที่นี่แล้ว กลับเองได้”
แต่เวินอี้ก็ยังยืนกรานไปส่งหานซวงถึงหน้าประตู
ตอนเดินออกไป หานซวงตาไวสังเกตเห็นรองเท้าหนังสีดำของผู้ชายคู่หนึ่งวางอยู่บนชั้นวางรองเท้าตรงโถงทางเข้า
“?!”
ในบ้านเพื่อนสนิท จะมีรองเท้าหนังของผู้ชายวางอยู่ได้ยังไง?!
เวินอี้เห็นสายตาของหานซวงก็สะดุ้ง รีบขยับตัวบังสายตาเธอไว้
“ซวง แล้วเจอกันนะ คราวหน้ามาเที่ยวอีก”
หานซวงได้สติ จึงละสายตากลับมาแล้วพยักหน้า “ได้ แล้วเจอกัน”
เวินอี้พาหานซวงไปส่งถึงหน้าลิฟต์ พอเห็นอีกฝ่ายเดินเข้าไปในลิฟต์และจากไปแล้ว เธอถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
ในที่สุดก็รอดไปได้
เมื่อครู่นี้อันตรายจริง ๆ
แต่ถึงหานซวงจะเห็นรองเท้าหนังผู้ชายบนชั้นวางรองเท้าของเธอ ก็คง... ไม่สงสัยอะไรหรอกมั้ง?
อีกอย่าง เมื่อครู่นี้หานซวงก็ไม่ได้ถาม เธอเลยทำเป็นไม่เห็นไม่รู้เรื่องไปเสีย
เวินอี้ยกมือขยี้ผมตัวเอง เป็นเพราะเมื่อครู่เธอตื่นเต้นเกินไป ถึงได้ลืมเอารองเท้าคู่นี้ไปซ่อน
พลาดเพียงก้าวเดียว อาจเสียใจไปชั่วชีวิต
เวินอี้กลับเข้าบ้านแล้วปิดประตู
เธอหันหลังพิงบานประตู ความเหนื่อยล้าจากความหวาดหวั่นยังคงตกค้างอยู่ในใจ