หานซวงพูดอย่างจริงจัง “พี่ใหญ่ พี่ไม่คิดว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมากหรือคะ?”
“เวินอี้มีผู้ชายแล้ว แต่กลับไม่บอกเพื่อนสนิทอย่างฉัน แปลกไหมล่ะ?!”
“ก่อนหน้านี้เธอเล่าให้ฉันฟังทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องคู่หมั้นของเธอก็ยังบอกฉันเลย!”
หานมู่เฉินตอบว่า “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา เธอจะไปยุ่งอะไรนักหนา?”
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ฉันกลัวว่าเธอจะถูกผู้ชายเหลวไหลข้างนอกหลอกเอา!”
“เธอไร้เดียงสาและจิตใจดีขนาดนั้น ถ้าเจอคนคิดไม่ซื่อเข้าจะถูกเอาเปรียบได้ง่าย ๆ เลยนะ!”
“เธอยังไม่เคยเจอเขาด้วยซ้ำ รู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นผู้ชายเหลวไหล?”
“ฉันไม่เคยเจอเขาก็จริง แต่เวินอี้กลับไม่ยอมบอกฉัน แบบนี้ไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้นไม่มีหน้ามีตา จนเธอไม่กล้าบอกฉันหรอกเหรอ?!”
หานมู่เฉิน “……”
พอเห็นหานมู่เฉินไม่ตอบ หานซวงก็พูดต่อเอง “ฉันเดาว่าผู้ชายคนนั้นคงไม่ได้เรื่อง ไม่คู่ควรกับเพื่อนรักของฉันเลยสักนิด!”
“พี่ใหญ่พักอยู่ตรงข้ามห้องเพื่อนฉันนี่นา เคยเห็นผู้ชายเข้าออกบ้านเธอบ้างไหมคะ?”
“ไม่เคย”
หานซวงพูดอย่างมั่นใจ “เป็นไปไม่ได้ที่ไม่มี พี่ช่วยสังเกตให้หน่อยนะ ถ้ามีผู้ชายเข้าออกบ้านเพื่อนฉัน รีบบอกฉันทันทีเลย ถ่ายรูปไว้ได้ยิ่งดี ฉันอยากเห็นว่าไอ้สารเลวตัวไหนมาทำร้ายเพื่อนรักของฉัน!”
หานมู่เฉิน “……”
หานซวงอดพูดต่อไม่ได้ “พี่คะ ฉันกำลังพูดจริงจังอยู่นะ อย่าทำเป็นไม่ฟังสิ พี่รับปากแล้วว่าจะช่วยดูแลเพื่อนรักของฉันให้ดี อย่ามัวแต่ยืนบื้อไม่ทำอะไร ปล่อยให้ผู้ชายเถื่อนเหลวไหลมาทำร้ายเธอสิคะ!”