เวินอี้ร้อนใจจนแทบคลั่ง ใช้สองมือดันอกเขาไว้ อยากกระทืบเท้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด “หานมู่เฉิน ตอนนี้มันอันตรายมากนะ อย่ามาล้อเล่นกับฉัน!”
หานมู่เฉินยกยิ้มมุมปาก “พี่ดูเหมือนกำลังล้อเล่นกับเธอหรือไง?”
เวินอี้ส่ายหน้า ไม่ฟัง ไม่ฟังทั้งนั้น
“ไม่เอา ไม่เอา!”
“ยังไงพี่ก็ห้ามให้น้องสาวพี่มาเจอพี่อยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นฉันจะจบความสัมพันธ์ของเรา!”
สีหน้าหานมู่เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย
หึ อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้ว เขายังดูไม่มีค่าพอในสายตาเธออยู่ดี
เขานึกว่าหลังจากใช้เวลาร่วมกันมาหลายวัน เขาจะกลายเป็นคนพิเศษในใจเธอแล้วเสียอีก
หานมู่เฉินใช้นิ้วบีบคางเธอ ดวงตาดำขลับจับจ้องใบหน้าเล็กงดงามของเธอ
“เวินอี้ ความสัมพันธ์นี้จะจบเมื่อไหร่ ฉันเป็นคนตัดสิน เธอพูดแล้วไม่นับ”
พูดจบ ชายหนุ่มก็โน้มหน้าลงจูบริมฝีปากเธอทันที ไม่ปล่อยให้เวินอี้ได้พูดอะไรสักคำ
เวินอี้ครางอู้อี้อย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งตกใจทั้งลนลาน
หานซวงนั่งอยู่ด้านนอกห้องนั่งเล่น ส่วนเธอกลับถูกพี่ชายแท้ ๆ ของอีกฝ่ายจูบอย่างเอาแต่ใจอยู่ในห้องนอน...
เธอไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าหานซวงมาเห็นภาพนี้เข้า จะน่าอึดอัดขนาดไหน
เวินอี้อดออกแรงผลักชายหนุ่มไม่ได้ อยากผลักเขาออกไป
แต่เขากลับกดท้ายทอยเธอไว้ จูบลึกซึ้งกว่าเดิม ราวกับจะช่วงชิงลมหายใจของเธอไปจนหมด ทั้งเร่าร้อนและดุดัน
เวินอี้จะทนไหวได้อย่างไร เธอส่งเสียงครางแผ่วเบาเพื่อแสดงการต่อต้าน
แต่ชายหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน ใช้ลิ้นกวาดวนในโพรงปากเธอจนปั่นป่วนไปหมด
ในช่วงคับขัน เวินอี้กัดริมฝีปากเขาจนแตก