เวินอี้ลงมาที่ลานจอดรถใต้ดิน ค้นหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เจอรถเมย์บัคที่หานมู่เฉินขับมาที่บริษัทเมื่อเช้านี้
ที่จอดรถของเขาหยิ่งมาก ครอบครองพื้นที่กว่าร้อยตารางเมตรโดยตรง
เธอเป็นครั้งแรกที่มาที่ลานจอดรถใต้ดินของบริษัท ก็เลยหาเป็นเวลานาน
เมื่อเห็นเธอปรากฏตัว ชายในรถก็บีบแตรทันที
"ขึ้นรถ"
เวินอี้เดินไป อยากจะเปิดประตูหลังแต่ดึงไม่ออก
หานมู่เฉินวางข้อศอกไว้ที่ขอบหน้าต่าง สายตาขี้เกียจมองมา มุมปากยกขึ้น มีท่าทีเจ้าเล่ห์เล็กน้อย
ประกอบกับใบหน้าที่งดงามจนน่าตกใจ พูดได้ว่าเป็นปีศาจที่ยั่วยวนผู้คนก็ไม่เกินจริง
"คิดว่าจะให้ฉันเป็นคนขับจริงๆ เหรอ?"
เวินอี้บ่นในใจ เขาไม่ใช่คนขับเหรอ?
หานมู่เฉิน: "นั่งข้างคนขับ"
เวินอี้ทำปากยู่ เปิดประตูข้างคนขับอย่างไม่เต็มใจ แล้วนั่งลง
ปัง!
เสียงปิดประตูของเธอดังมาก
หานมู่เฉินทำเสียงเซ "สาวน้อยบ้านไหนกัน ดูความขุ่นเคืองเยอะนะ"
เวินอี้ยิ้มแบบไม่ยิ้มตอบ "ยังไงก็ไม่ใช่บ้านคุณ"
หานมู่เฉินเลิกคิ้ว "ใครจะรู้ล่ะ เพราะเธอยังเรียกฉันว่าพี่อยู่เลย"
"..."
"ดีๆ เรียกพี่หานอีกครั้งให้ฟังหน่อยสิ"
เวินอี้ทำเสียงหึ "ไม่เรียกหรอก ยังไงคุณก็ไม่ใช่พี่ฉัน"
หานมู่เฉินหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มน่าฟัง
"อืม รู้แล้ว เธอคิดมากกับฉัน ไม่อยากให้ฉันเป็นพี่"
เวินอี้: "..."
เธอบ่น "ขี้หลงตัวเอง"
หานมู่เฉิน: "เธอพูดอะไรนะ ฉันได้ยินไม่ชัด"
เวินอี้: "หูไม่ดีก็ไปหาหมอ"
หานมู่เฉิน: "เอ่อ ยังเป็นห่วงสุขภาพพี่อยู่นี่นา"
"แต่ถ้าจะไปโรงพยาบาลจริง ๆ ฉีดยาป้องกันพิษสุนัขบ้าก็ดีกว่า เพราะเมื่อคืน เพิ่งถูกแมวจรจัดกัดมา"
เวินอี้: "..."
หานซวงพูดไม่ผิด ปากของหานมู่เฉินนี่ น่าต่อยจริง ๆ