เช้าวันรุ่งขึ้น
ฟ้าสางสลัว
เวินอี้ตื่นจากความฝัน รู้สึกได้ว่าร่างกายทั้งตัวเมื่อยล้าปวดร้าวไปหมด
ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ ทำให้เธอตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
ความทรงจำของเธอค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเมื่อคืนเธอจะมึนๆ งงๆ กลายเป็นได้เสียกับหานมู่เฉินไปซะได้!
และยังเป็นที่บ้านของเขาอีกด้วย!
สถานที่อันตรายที่อาจถูกจับได้ตลอดเวลาแบบนี้...
ช่างเป็นก้าวพลาดที่กลายเป็นความผิดพลาดตลอดกาลจริงๆ
เวินอี้หลับตาลงด้วยความเจ็บปวดใจ จำใจต้องยอมรับความจริงนี้
เธอค่อยๆ หันหน้าไป เห็นชายหนุ่มรูปงามที่หลับสนิทอยู่ข้างๆ หนังตากระตุกเล็กน้อย
เขายังอยู่นี่อีก!
แย่แล้ว ถ้ามีคนพบว่าเธอนอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับเขา ต่อให้พูดยังไงก็พูดไม่รู้เรื่อง
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้มันก็ไม่ถูกต้องอยู่แล้ว
เวินอี้อดไม่ได้ที่จะใช้มือผลักชายหนุ่ม "เฮ้y! ตื่นได้แล้ว!"
ชายหนุ่มไม่ลืมตา กลับยิ่งกอดหญิงสาวในอ้อมแขนแน่นขึ้น
ริมฝีปากบางของเขาแนบชิดแก้มที่อ่อนนุ่มของเธอ เสียงทุ้มต่ำเผยความเกียจคร้านหลังจากอิ่มหนำ
"ไม่ต้องรีบ ยังเช้าอยู่ นอนต่อเถอะ"
เวินอี้รีบเร่งเขาอย่างร้อนใจ "จะนอนก็กลับห้องไปนอนสิ"
"ถ้าคนในบ้านนายรู้ว่าเรานอนอยู่ด้วยกัน มันจบกัน!"
ชายหนุ่มได้ยินดังนั้น ก็ค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้น
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเธอตรงๆ "ไม่อยากให้คนในบ้านฉันรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ?"