หลังจากหญิงสาวจากไป จู่ๆ หานมู่เฉินก็หัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง
เวินอี้มองเขาไปอย่างไม่เข้าใจ "หัวเราะอะไร?"
ชายหนุ่มมองเธออย่างเกียจคร้าน "ลองทายดูสิ"
เวินอี้: "..."
เธอจะทายอะไร?
ต่อให้เธอเก่งแค่ไหน ก็ไม่อาจเดาใจเขาได้อยู่ดี
ช่างไร้เหตุผลจริงๆ
หานมู่เฉินเลิกคิ้ว "เครื่องประดับนั่น เธอไม่เอาแน่ใจหรือ?"
เวินอี้: "ไม่เอา ไม่มีเงินซื้อ"
หานมู่เฉิน: "ตอนนี้ฉันอารมณ์ดี ถ้าเธอบอกว่าอยากได้ บางทีฉันอาจซื้อให้ก็ได้"
เวินอี้: "..."
รู้สึกว่าเขาคงไม่ได้มีเจตนาดีอะไร
"ฉันไม่เอา"
"เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า น้ำหอมล่ะ?"
ได้ยินว่าผู้หญิงชอบพวกนี้ทั้งนั้น
"ก็ไม่เอา"
"งั้นเธออยากได้อะไร?"
"ไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น"
หานมู่เฉินหัวเราะเย้ยหยัน ผู้หญิงที่เอาใจยากจริงๆ
ทั้งคู่เดินเล่นต่ออีกสักพัก ไม่ได้ซื้ออะไร ก็กลับบ้าน
กลับถึงคฤหาสน์ตระกูลหาน พ่อกับแม่ของเขาก็อยู่ทั้งคู่
เวินอี้รีบมอบของขวัญที่ซื้อมาให้พวกเขา
คุณนายหานเห็นของขวัญก็แสดงความดีใจออกมาอย่างชัดเจน
"ขอบใจจ๊ะเสี่ยวอี้ ของขวัญที่หนูให้ ป้าชอบมากเลย"
หานกั๋วตงพูด "มีน้ำใจมาก"
เวินอี้ดีใจมาก "ลุงป้า พวกท่านชอบก็ดีแล้ว"
เธอกลัวว่าพวกเขาจะรังเกียจของขวัญราคาถูก แต่ลุงป้าก็ไม่ใช่คนตื้นเขินแบบนั้น
คุณนายหานรับของขวัญไว้แล้ว ก็กวักมือเรียกเวินอี้ "เสี่ยวอี้ มานั่งข้างป้าสิ มีเรื่องจะถามหน่อย"
เวินอี้เดินไปนั่งข้างๆ คุณนายหานอย่างว่าง่าย
คุณนายหานมองหานมู่เฉิน "แกก็มาด้วย"
หานมู่เฉินเอามือล้วงกระเป๋า เดินมานั่งบนโซฟาตัวเดียวข้างๆ พวกเธออย่างไม่รีบร้อน "มีเรื่องของฉันด้วยหรือ?"
คุณนายหาน: "ก็เรื่องใหญ่ของชีวิตแกไง!"
หานมู่เฉิน: "..."