เวินอี้ไม่พลาดรอยยิ้มชั่วร้ายตรงมุมปากของชายหนุ่ม ทำให้เธออับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
เพราะเขาพูดถูกจริงๆ
เมื่อคืน เธอใช่ว่าจะไม่รู้สึกเสียหน่อย
บางทีอาจเป็นเพราะอายเกินกว่าจะเผชิญหน้า และไม่มีแรงโต้แย้ง
เธอผลักเขาออกทันที เปิดประตูรถ แล้วหนีไปอย่างกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด
หานมู่เฉินมองส่งแผ่นหลังของหญิงสาวที่หนีเตลิดไปอย่างน่าเวทนา ก่อนยกมือขึ้นลูบริมฝีปากบางที่เคยจุมพิตเธออย่างช้าๆ
อร่อย
หลังจากเวินอี้จากไปได้ไม่นาน โทรศัพท์ก็ได้รับข้อความวีแชตหนึ่งข้อความ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นไอ้หมาหานมู่เฉินส่งมา
[คืนนี้ยังทำอีกไหม?]
เวินอี้กัดฟัน ทำบ้าทำบออะไร! ทำกับผีสิ!
เขาไม่มีผู้หญิงคนอื่นแล้วหรือไง?
ทำไมต้องจ้องแต่จะทำกับเธอด้วย!
[ไม่ทำ!]
[เมื่อคืนคือครั้งสุดท้าย ไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว!]
ฮึ เธอน่าจะใจแข็งกว่านี้หน่อย ไม่อย่างนั้นก็จะถูกผู้ชายบ้านี่รุกคืบทุกครั้ง
หานมู่เฉินที่ได้รับข้อความหัวเราะเบาๆ
ในหัวของเขาอดจินตนาการถึงตอนที่เธอกำลังพิมพ์ข้อความอยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์ โดยแก้มป่องพองลมด้วยความโมโหไม่ได้
น่ารักจริงๆ
แต่ในเมื่อเรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะตัดสินใจได้อีกต่อไป
เวินอี้มาถึงฝ่ายการตลาด จ้ายเว่ยก็เข้ามาหาเธอเพื่อคุยเรื่องบ้าน
“เวินอี้ ขอโทษนะ บ้านว่างหลังนั้นที่เมื่อวานฉันช่วยเธอถามให้ เจ้าของบ้านบอกว่าขายไปแล้ว”
เวินอี้ยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไร เป็นเรื่องปกติ เดี๋ยวฉันหาใหม่เอง”