เวินอี้อาบน้ำเสร็จออกมา ก็เห็นว่ามีข้อความวีแชตเพิ่มเข้ามาในโทรศัพท์ของเธอหนึ่งข้อความ
กดเข้าไปดู ก็เห็นรูปโปรไฟล์เป็นโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่คุ้นตาตัวนั้น
[คืนนี้มาที่ห้องของฉันดีไหม?]
เวินอี้กัดฟัน ผู้ชายบ้านี่ ยังไม่เลิกคิดชั่วอีก!
[ไม่ไป!]
[ถ้านายเกิดความต้องการไม่สมหวัง ก็ไปหาผู้หญิงคนอื่นสิ!]
[จริงสิ คุณซ่งวันนี้ไม่เลวเลย ดูเหมือนเธอจะชอบนายมาก ป้าก็พอใจเธอไม่น้อยเหมือนกัน]
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ตอบกลับไปว่า [หึงเหรอ?]
เวินอี้หัวเราะด้วยความโมโห [นายต่างหากที่หึง!]
หานมู่เฉิน:[ไม่เป็นไร การหึงไม่ใช่เรื่องน่าอาย ยอมรับก็ไม่เห็นเป็นไร]
เวินอี้:[……]
น่าหมั่นไส้จริงๆ!
เวินอี้โมโหจนไม่อยากสนใจเขาอีก จึงวางโทรศัพท์ลงไปตรงๆ
หานมู่เฉินรอคำตอบจากเวินอี้ไม่ไหว จึงหัวเราะเบาๆ แล้ววางโทรศัพท์ลงเช่นกัน ก่อนเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
เพราะอย่างไร ตอนนี้ไฟในกายของเขาก็ยังไม่มอดลง
หลังจากนั้นทุกวัน แม่ของหานมู่เฉินก็จัดผู้หญิงต่างคนต่างมาดูตัวที่บ้านให้เขา
ตอนแรกหานมู่เฉินยังกลับบ้านไปทำทีรับมือส่งๆ แต่หลังจากนั้นก็ไม่กลับบ้านอีกเลย
แม่ของหานมู่เฉินดุด่าเขาอยู่ไม่น้อย คำพูดทุกถ้อยคำล้วนแสดงถึงความไม่พอใจอย่างยิ่งที่เขาต่อต้านการใกล้ชิดกับผู้หญิง
แน่นอนว่าสำหรับเวินอี้แล้ว นี่ถือเป็นเรื่องดี เพราะเธอไม่ต้องเผชิญหน้ากับเขาที่บ้านหานอีก
แต่ยังหาบ้านไม่ได้ เธอยังคงปวดหัวกับเรื่องนี้อย่างมาก
ที่บริษัท
เวินอี้กำลังแอบคุยเรื่องบ้านกับนายหน้าในเวลางานที่โต๊ะทำงาน
ทันใดนั้น หลิวเหนียน ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดก็เรียกเธอ
“เวินอี้”
เวินอี้คิดว่าตัวเองถูกจับได้ว่าอู้งาน จึงตกใจจนลุกขึ้นยืน “มาแล้วค่ะ!”
หลิวเหนียน: “มาที่ห้องทำงานของฉันหน่อย”
เวินอี้: “……”
แย่แล้ว คงไม่ใช่ว่าจะหักเงินเดือนเธอหรอกนะ?