เช้าวันรุ่งขึ้น
เวินอี้เก็บกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ แล้วบอกลาครอบครัวของหานซวง
หานซวงตั้งใจจะไปส่งเธอที่บ้านใหม่และช่วยย้ายของด้วยตัวเอง แต่จู่ๆ ก็มีธุระด่วน ทำให้ไม่สามารถไปส่งได้
อย่างไรก็ตาม ตระกูลหานส่งคนขับรถมาคนหนึ่ง เพื่อพาเวินอี้ไปยังบ้านใหม่
เวินอี้ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของพวกเขา กล่าวขอบคุณพวกเขาแล้วก็ขึ้นรถ
หานซวงโบกมือลาเวินอี้ “แล้วเจอกัน”
คุณแม่ของหานก็พูดด้วย “แล้วเจอกันนะ อย่าลืมแวะมาเล่นบ่อยๆ ล่ะ”
เวินอี้โบกมือ “ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ”
รถแล่นออกไป ครอบครัวหานค่อยๆ เล็กลงในสายตาของเวินอี้
นึกถึงช่วงเวลาที่พักอยู่ที่บ้านตระกูลหาน คุณลุงคุณป้าและหานซวงต่างก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี
ตอนนี้จากมาแล้ว ใจเธอรู้สึกไม่อยากจากเล็กๆ น้อยๆ
แต่การจากลาเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต ชินเสียก็ดีแล้ว
อีกอย่าง ต่อจากนี้ก็ยังมีโอกาสได้เจอกันอีก
คนขับรถพาเวินอี้มาส่งที่เฟิงหลินหวาน
อย่างที่คาดไว้ เฟิงหลินหวานเป็นหมู่บ้านหรูระดับไฮเอนด์ สิ่งที่เห็นคือตึกอพาร์ตเมนต์สุดหรูเรียงรายเป็นแถว
ตอนยืนอยู่หน้าประตูเลขที่ 888 เวินอี้ยังอดบ่นในใจไม่ได้ว่า หัวหน้าแผนกหลิวจะส่งที่อยู่หอพักพนักงานผิดหรือเปล่านะ?
ไม่เช่นนั้นหอพักพนักงานจะมาอยู่ในที่หรูขนาดนี้ได้ยังไง?
แต่เวินอี้ลองพิมพ์รหัสที่ประตูเลขที่ 888 แล้ว ประตูก็เปิดออกจริงๆ
เวินอี้แบกกระเป๋าเดินเข้าไป ถูกความหรูหราภายในบ้านทำให้ตะลึงตั้งแต่แรกเห็น