ปลายหูที่อ่อนนุ่มสัมผัสกับความร้อนชื้น ประกอบกับการจงใจยั่วยวนของผู้ชาย ความรู้สึกซ่า ๆ กระจายไปทั่วร่างของเธอในพริบตา
ร่างของเวินอี้ทรุดลงอย่างไม่น่าอายอีกครั้ง
ทั้งที่ไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่ร่างกายก็ไม่เชื่อฟังเธอ
ช่วยด้วย ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้?
"อย่า..."
อย่า?
หานมู่เฉินหัวเราะเบา ๆ ฝ่ามืออุ้มใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ ริมฝีปากบาง ๆ เซ็กซี่เกือบจะจูบลงบนริมฝีปากแดงนุ่มของเธอ "จริง ๆ แล้ว คุณก็อยากได้ใช่ไหม เออ?"
เวินอีกัดริมฝีปาก รู้สึกอับอายที่ถูกเขามองทะลุความคิด
หานมู่เฉินขยับริมฝีปากบาง ๆ ลมหายใจร้อน ๆ พัดเข้าบนใบหน้าเธอ
"ดี ๆ ไปห้องฉัน ฉันจะทำให้คุณมีความสุขมาก"
เวินอี้ใบหน้าร้อนผ่าวเพราะลมหายใจของเขา แทบจะอายจนพูดไม่ออก
และในสายตาของหานมู่เฉิน การไม่พูดก็เท่ากับยินยอม
เขาสองมือรองใต้ก้นเธอ ตั้งท่าจะอุ้มเธอ "ฉันอุ้มคุณไปห้องฉัน"
เวินอี้หายใจติดขัด "ไม่ได้ เดี๋ยวถูกคนพบ..."
หานมู่เฉินโน้มน้าว "ไม่เป็นไร ไม่มีทางถูกพบหรอก"
"ไม่ได้..."
"ถ้างั้นก็ทำที่นี่ ฉันปิดประตู"
เวินอี้จะปฏิเสธอีก แต่จูบที่มาพร้อมอำนาจของชายหนุ่มก็ร่วงลงมาแล้ว
ชายหนุ่มจูบไปด้วย อุ้มเธอไปด้วย เดินไปทางประตู
เขาปิดประตู แล้วเอนเธอพิงประตู จูบแรงขึ้นและดุดันยิ่งขึ้น
เวินอี้รับมือไม่ไหวในไม่ช้า จมดิ่งอยู่ในเทคนิคการจูบอันเยี่ยมยอดของชายหนุ่ม
จากนั้น มือของเขาก็เริ่มไม่สุภาพ ลูบไล้ไปทั่วร่างเธอ ยั่วเย้า จุดไฟอย่างบ้าคลั่ง