เวลานั้น ฝ่ายการตลาดของบริษัท
ตวนเจียเจียเดินตรวจรอบหนึ่ง แต่ไม่เห็นเวินอี้ จึงยิ้มพลางพูดว่า “ใกล้เวลาเข้างานแล้ว เวินอี้ยังไม่มาบริษัทเลย ดูท่าฉันเดาไม่ผิด เธอถูกท่านประธานไล่ออกแล้วแน่ ๆ!”
เพื่อนร่วมงานอีกคนถอนหายใจ “ตลอดสองวันสุดสัปดาห์นี้ก็ไม่เห็นเวินอี้ชี้แจงอะไรในกลุ่มบริษัทเลย ดูท่าคงเป็นเรื่องจริงเก้าในสิบส่วนแล้วละ”
แต่พวกเธอไม่รู้เลยว่า ตลอดสองวันสุดสัปดาห์นี้เวินอี้ถูกหานมู่เฉินกดขี่จนแทบไม่มีเวลาไหนว่างพอจะไปชี้แจงเสียด้วยซ้ำ
จ้ายเว่ยไม่เชื่อว่าเวินอี้ถูกไล่ออก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความส่วนตัวหาเวินอี้
【เวินอี้ วันนี้เธอจะมาบริษัทไหม?】
【คนในบริษัทหลายคนลือกันว่าเธอถูกท่านประธานไล่ออก รีบโผล่มาตบหน้าพวกเขาเร็วเข้า โดยเฉพาะตวนเจียเจีย ถึงกับพนันว่า ถ้าเธอไม่ถูกท่านประธานไล่ออก หล่อนจะกวาดห้องน้ำบริษัทหนึ่งสัปดาห์!】
เวินอี้ตอบกลับอย่างรวดเร็ว 【ใกล้ถึงแล้ว】
จ้ายเว่ยยิ้มจนตาหยี ก่อนรีบพูดขึ้นว่า “ทุกคนอย่าเพิ่งรีบร้อน เวินอี้ใกล้จะถึงแล้ว เธอไม่ได้ถูกท่านประธานไล่ออกหรอกนะ!”
ตวนเจียเจีย: “เหอะ สงสัยจะมาเอาของแล้วเก็บข้าวของกลับบ้านน่ะสิ”
จ้ายเว่ย: “ขอโทษด้วย ไม่ใช่หรอก รอดูไปเถอะตวนเจียเจีย อีกเดี๋ยวก็ถึงตาเธอกวาดห้องน้ำบริษัทหนึ่งสัปดาห์แล้ว อย่าคืนคำล่ะ”
ใบหน้าของตวนเจียเจียพลันเขียวคล้ำ
เป็นอย่างที่คิด ไม่ถึงหนึ่งนาที เวินอี้ก็ปรากฏตัวในสายตาของเพื่อนร่วมงานทุกคนในฝ่ายการตลาด
เวินอี้รีบร้อนมามาก เธอมาถึงในนาทีสุดท้ายก่อนเริ่มงานพอดี
เมื่อเห็นสายตาของเพื่อนร่วมงานทุกคนจ้องมาที่เธอเขม็ง เธอก็ฝืนยิ้มออกมา “อรุณสวัสดิ์ทุกคน”
จ้ายเว่ยลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “เวินอี้ เธอมาพอดีเลย เมื่อกี้ตวนเจียเจียยังพูดอยู่เลยว่าเธอถูกท่านประธานไล่ออก วันนี้เลยมาบริษัทเก็บของกลับบ้าน”
พูดจบ เธอก็เหลือบมองตวนเจียเจียอย่างยั่วเย้า
ตวนเจียเจียยังปากแข็ง “ไม่ใช่หรือไง?”
“คืนวันศุกร์เธอทำกับท่านประธานขนาดนั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่าท่านประธานจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ”